Γραμμές_Μονοπάτια Ερμηνεύοντας την Αρχετυπική Δομή τους στο Τοπίο

ARTICLES

22ΝΟΕ 2018
# TITLE: Γραμμές_Μονοπάτια Ερμηνεύοντας την Αρχετυπική Δομή τους στο Τοπίο
# STUDENTS: Αράπη Μαρία-Χριστίνα Κρητικού Ιωάννα
# SUPERVISOR: Κουτσουμπός Λεωνίδας
# DATE: 2018
# COURSE: Ερευνητική εργασία
# SCHOOL / DEPARTMENT: Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο - Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών

Πώς μία ‘αυθόρμητη’ κίνηση στο τοπίο μπορεί να ορίζει, να διαμορφώσει και να αλλάξει το χώρο και τον τρόπο που τον αντιλαμβανόμαστε; Με ποιόν τρόπο  ο ίδιος ο χώρος επηρεάζει, παράλληλα, τη μορφή με την οποία αυτή η κίνηση αποτυπώνεται στο τοπίο; Η παρούσα εργασία εστιάζει στην προσέγγιση του όρου του μονοπατιού, όπως αυτό εμφανίζεται στο φυσικό τοπίο. Θεωρούμε το χωρικό αυτό πλαίσιο εξαιρετικής σημασίας, καθώς σε αυτό είναι που μπορεί κανείς να αντικρίσει την αγνότερη μορφή του μονοπατιού, μία μορφή που διαθέτει τα χαρακτηριστικά ενός αρχέτυπου. Το μονοπάτι σαν όρος, μπορεί να παραλάβει πλήθος νοημάτων, αντιπροσωπεύοντας αρχικά την κίνηση του σώματος και ταυτόχρονα αναπαριστά τα ίχνη που αυτό αφήνει ως δηλώσεις την παρουσίας του και του περάσματός του από μία θέση. Επιπλέον, αποτελεί μία δομή ενεργή, που μπορεί και επιδέχεται συνεχώς νέα νοήματα, επαναπροσδιορίζει τη ‘θέση’ της στο χώρο και ξεδιπλώνεται κατά μήκος της μέρος της ζωής των χρηστών της. Το μονοπάτι, είναι μια δομή αρχέγονη, αιώνια, έχοντας της καταβολές της πολύ πίσω στο χρόνο, μια ‘χειρονομία’ τόσο απλή και ταυτόχρονα τόσο αναγκαία και ουσιαστική, που μοιάζει να ‘γεννήθηκε’ μαζί με τον κόσμο. Ο MartinHeidegger, αναφέρει στο ποίημα του Το Μονοπάτι:

Όλα όσων η ύπαρξη φανερώνεται γύρω από το Μονοπάτι, σωρεύονται, και για κάθε έναν που περπατά το Μονοπάτι, εκείνο φέρει το είναι του.

Προκειμένου να διερευνήσουμε τις παραπάνω θέσεις και να απαντήσουμε σε ερωτήματα που σχετίζονται με το θέμα της εργασίας, θεωρήσαμε απαραίτητη την επίσκεψή μας στο νησί της Κέας και τον περίπατο σε ορισμένα από τα αρχαία μονοπάτια του νησιού.

 Όντας κανείς απαλλαγμένος από θέσεις της επιστήμης, καθώς αφήνεται ελεύθερος και ανοιχτός στον αντιληπτό κόσμο, μπορεί απλώς να περιγράψει την βιωματική του εμπειρία και τελικά να αναγνωρίσει τα δεδομένα που του παρουσιάζονται στο τοπίο. Τη στιγμή εκείνη δεν έχει στόχο, ούτε να τα εξηγήσει, ούτε να τα αναλύσει, απλώς να τα περιγράψει. Έπειτα, με εφόδιο αυτή την εμπειρία, μπορεί να σταθεί αλλαγμένος απέναντι σε αυτά τα νέα δεδομένα που συνέλλεξε.

Η ενσώματη εμπειρία του χώρου αποτελεί το βασικό μας εργαλείο, που τροφοδοτεί συνεχώς την εργασία με υλικό, και συνδυάζεται με τη χρήση εννοιών όπως είναι η γεωμετρία σε σχέση με το τοπίο, τον τόπο κα το χώρο, η μνήμη και το ‘κατοικείν’, το περπάτημα και οι αισθήσεις. Επιπλέον, επιχειρούμε να κάνουμε μία σύνδεση της ελεύθερης  και ‘ανώνυμης’ φόρμας του μονοπατιού και του τρόπου με τον οποίο έχει δημιουργηθεί, με την κίνηση και τις πορείες που καλείται να σχεδιάσει ο σύγχρονος αρχιτέκτονας, με στόχο να ερευνήσουμε κατά πόσο αυτή η φόρμα, αυτή η δομή του χώρου, τροφοδοτεί ή όχι την αρχιτεκτονική. Τελικά, χωρίς παγιωμένες απαντήσεις και συμπεράσματα, επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε την επιρροή και τις αλλαγές που επιφέρει το μονοπάτι στον φυσικό χώρο, τα στοιχεία από τα οποία επηρεάζεται η μορφή του και την ασυνείδητη –ή και όχι- ύπαρξη των νοημάτων του στην αρχιτεκτονική σύνθεση.

 

https://issuu.com/kritikouioanna/docs/gia-issuu