Και μετά τι? Ένας οδηγός για νέους αρχιτέκτονες.

ARTICLES

15ΔΕΚ 2015
# TITLE: Και μετά τι? Ένας οδηγός για νέους αρχιτέκτονες.

Η Ελένη Ουρεϊλίδου γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη, σπούδασε Αρχιτεκτονική και Αρχιτεκτονική Τοπίου στο Α.Π.Θ. Βραβεύτηκε από τους «GreekArchitects.gr». Συμμετείχε σε εκθέσεις και συνέδρια σε Γερμανία, Σκανδιναβία, Ρωσία, Ιταλία και στο «Kipos3 - Angelopoulos CGIU Fellowships 2014». Τώρα, τρέχει σε συνεργασία με το Δ. Θεσσαλονίκης, μια πρωτοβουλία για τη συλλογικότερη χρήση του δημόσιου χώρου.

 

#1 Πες μας λίγα λόγια για το αρχιτεκτονικό σου υπόβαθρο;

    Ε.Ο.: Οι σπουδές μου με αντικείμενο την αρχιτεκτονική και μετέπειτα την αρχιτεκτονική τοπίου, μου έμαθαν πρώτα και πάνω από όλα τις θεμελιώδεις αρχές της αισθητικής. Στην αρχιτεκτονική σχολή, είχα την ευκαιρία να γνωριστώ και να συνεργαστώ με σπουδαίους δασκάλους, όπως η καθηγήτρια Βάνα Τεντοκάλη και οι συνεργάτες της. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, συμμετείχα σε προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών όπως το IAESTE, στην Ουγγαρία, και το ERASMUS, στο Βερολίνο. Και στις δύο περιπτώσεις, ήρθα σε επαφή με σπουδαίους αρχιτέκτονες και εικαστικούς. Μετά το τέλος των σπουδών μου στην αρχιτεκτονική, εργάστηκα σε μεγάλα γραφεία στην Ελλάδα, όπως οι SParch (Sakellaridou + Papanikolaou Architects), όπου διδάχτηκα τη σκληρή εργασία που απαιτείται για την ολοκλήρωση ενός project μεγάλης κλίμακας. Κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών, έλαβα υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών και συμμετείχα σε συνέδρια σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, όπως το Αμβούργο, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Ρωσία, την Ιταλία. Επίσης, στα χρόνια που προηγήθηκαν, συμμετείχα σε εικαστικές εκθέσεις στην Ουγγαρία και στη Φλωρεντία. Από τις πιο σημαντικές εμπειρίες που είχα κατά τον πρώτο χρόνο του μεταπτυχιακού προγράμματος, ήταν το Clinton Global Initiative, στο Φοίνιξ της Αριζόνα, στο οποίο βρέθηκα χάρη σε υποτροφία από το «Angelopoulos Clinton GIU Fellowship 2014» για το project «Kipos3-City as a resource». Στην ετήσια αυτή συνάντηση, ήρθα σε επαφή με άτομα από την πολιτική, από την επιστήμη και από τον επιχειρηματικό κόσμο, οι οποίοι δρουν και επηρεάζουν κοινωνικές και οικονομικές δομές σε παγκόσμια κλίμακα. Από την κα Αγγελοπούλου έμαθα την έννοια του Plan B, δηλαδή την αναγκαιότητα ενός εναλλακτικού σχεδίου, ενώ από τη συμμετοχή μου στο Clinton GIU, τους τρόπους να μετατρέπω μια ιδέα σε πράξη. Αυτά τα δύο, αλλά και πολλά ακόμη, είναι γνώσεις που πιστεύω θα έχω εφόδια για όλη μου τη ζωή.

#2 Ποιό ήταν το επόμενο βήμα μετά το πτυχίο και πώς κατέληξες στη συγκεκριμένη επιλογή; Πες μας λίγα λόγια γι` αυτό.

    Ε.Ο.: Μετά το πτυχίο, η επιλογή ήταν να εργαστώ για ένα διάστημα στους SParch, ώστε να κερδίσω λίγο χρόνο και να σκεφτώ ποια από τις ευρύτερες κατευθύνσεις που προσφέρει η αρχιτεκτονική σχολή επιθυμώ να ακολουθήσω. Έτσι, έκανα αίτηση στο μεταπτυχιακό αρχιτεκτονικής τοπίου του ΑΠΘ. Βέβαια, σ` αυτό, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η διπλωματική μου εργασία, δουλειά ενός ολόκληρου έτους, όπου ανέλυσα και συνέθεσα ένα διόλου μικρό τοπίο, το Δέλτα του Έβρου, έκτασης 98.000 στρεμμάτων. Εκεί, κατάλαβα πόσο με εμπνέει η μεγάλη κλίμακα, οι άπειρες σχεδιαστικές δυνατότητες που ανοίγει ένα τοπίο «άγραφο χαρτί», όπως αυτό του Δέλτα, αλλά και οι επεμβάσεις στο τοπίο, με σκοπό την ανάδειξή του, την αποκατάσταση του στην συνείδηση των κατοίκων, από ένα χώρο μετάβασης, ένα χώρο μεταναστών, σε ένα χώρο απόλαυσης της φύσης.

#3 Τι δυσκολίες αντιμετώπισες και τι ευκαιρίες είχες βάσει αυτών των επιλογών σου;

    Ε.Ο.: Πρώτα οι δυσκολίες, η επαφή με το αντικείμενο της Γεωπονίας, καθώς το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό της Αρχιτεκτονικής τοπίου είναι διατμηματικό. Ο κόσμος των φυτών, των διαφορετικών ειδών, των φυσικών διεργασιών, της οικολογίας, του εδάφους, και άλλες έννοιες και όροι άγνωστα λίγο ως πολύ στους αρχιτέκτονες, οι οποίοι μαθαίνουν να σχεδιάζουν κυρίως conceptually, και λιγότερο contextually. Οι ευκαιρίες που είχα σαφώς υπερτερούν. Από το πρώτο έτος, είχα την ευκαιρία να δουλέψω με τον Γερμανό καθηγητή Holm Kleinmann, σε ένα εργαστήριο με θέμα τη μετατροπή ενός brownfield, στην περιοχή των ΚΤΕΛ, στη δυτική Θεσσαλονίκη, σε έναν πολυλειτουργικό χώρο, ο οποίος μοιράζεται σε δύο τμήματα, ένα εξελίσσεται top-down κι ένα άλλο bottom-up. Από αυτό το εργαστήριο γεννήθηκε η ιδέα του «Kipos3-city as a resource», η οποία κέρδισε την υποτροφία του Angelopoulos GIU Fellowship, ακολούθησε μια σειρά από δραστηριότητες κοινωνικής ενεργοποίησης και οικολογικής ευαισθητοποίησης των κατοίκων με θέμα την αστική καλλιέργεια και τη δημιουργία κοινοτικών κήπων. Φτάνοντας στο τελευταίο εξάμηνο, όπου αφιέρωσα την μεταπτυχιακή μου διατριβή στη λογική των κοινωνικά καθορισμένων αναπλάσεων, των διαδικασιών «από τα κάτω προς τα επάνω» και στην εφαρμογή της κοινωνικής πολιτικής στον αστικό χώρο. Μέσα από τη διατριβή μου, είχα την ευκαιρία να γνωριστώ καλύτερα με τον επιβλέποντα μου καθηγητή Ιωάννη Τσαλικίδη, από τη σχολή της Γεωπονίας. Με την ευκαιρία ενός απολογισμού, θα έλεγα πως οι ευκαιρίες υπερτέρησαν των δυσκολιών, τα δύο τελευταία χρόνια που επέλεξα να αφοσιωθώ στην αρχιτεκτονική τοπίου. Άλλωστε, οι δυσκολίες, ήταν αφορμές για γνώση, πρόοδο και εξέλιξη.

#4 Με τι ασχολείσαι σήμερα και πώς θεωρείς πως συνδέεται με την ως τώρα πορεία σου;Πόσο ικανοποιημένος είσαι από αυτό και πόσο κοντά πλησιάζει σε αυτό που φανταζόσουν ως αρχιτεκτονικό έργο;

Ε.Ο.: Σήμερα, ασχολούμαι με την δραστηριοποίηση κοινοτήτων και εθελοντικών ομάδων με στόχο τη συμμετοχή τους στις αστικές αναπλάσεις, ώστε ο λόγος των κατοίκων να μετατραπεί σε κατεύθυνση στρατηγικής πολιτικής για το σχεδιασμό των υπαίθριων χώρων. Επίσης, απώτερος σκοπός είναι η καλλιέργεια μια κουλτούρας που ενισχύει την παραγωγικότερη χρήση του δημόσιου χώρου, την οικειοποίηση των αδόμητων υπολειμμάτων μέσα στον αστικό ιστό και την τόνωση της αυτοπεποίθησης των κατοίκων, οι οποίοι μέσα από τη συμμετοχή τους και μέσα από τις δημοκρατικότερες διαδικασίες λήψης αποφάσεων κερδίζουν ένα φιλικότερο αστικό περιβάλλον και μετατρέπονται σε κάτι περισσότερο από παθητικούς δέκτες πολιτικών επιλογών που τους επιβάλλονται από τα πάνω. Άλλωστε το μότο, πως η συμμετοχή είναι φωνή διαπραγμάτευσης και δύναμη αλλαγής, θα μπορούσε να γίνει όραμα και για τους πολίτες του αύριο. Βέβαια, οι ιδέες αυτές, διαμορφώθηκαν μέσα από την τριβή μου στο μεταπτυχιακό της αρχιτεκτονικής τοπίου και δεν είναι οι ίδιες με αυτές που είχα όταν ολοκλήρωσα τις βασικές μου σπουδές στην αρχιτεκτονική. Πλέον για μένα το αρχιτεκτονικό έργο έχει δώσει τη θέση του στο έργο αρχιτεκτονικής τοπίου, το οποίο έχει περισσότερο πολιτιστικό και κοινωφελή χαρακτήρα. Αρκετά διαφορετικό από αυτό που φανταζόμουν ότι θα κάνω 3 χρόνια πριν και σίγουρα πιο ανοιχτό στις νέες κοινωνικές προκλήσεις μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικής κρίσης.

#5 Τι θα συμβούλευες κάποιον που θέλει να ακολουθήσει τα βήματά σου;

    Ε.Ο.: Η συμβουλή δεν θα ήταν η λέξη που θα χρησιμοποιούσα. Σίγουρα επιθυμώ να μοιράζομαι στις εμπειρίες μου με τους συναδέλφους και τους μέλλοντες συναδέλφους. Εάν κάτι έμαθα μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι η αρχιτεκτονική δίνει άπειρες κατευθύνσεις και «ξεκλειδώνει» τη δημιουργικότητα όλων αυτών που επιλέγουν να την σπουδάσουν. Εάν το καταφέρουν, τότε οπλίζονται με την αυτοπεποίθηση να μην τα παρατούν, να είναι συγκροτημένοι σε αυτά που λένε, σχεδιάζουν και υλοποιούν και να συνεχίζουν να οραματίζονται – αν θέσουμε ένα εύρος κλιμάκων, από το πιο ιδανικό ρούχο, το πιο εργονομικό έπιπλο, την πιο φιλική κατοικία, την πιο ελεύθερη εκκλησία, μέχρι την πιο λειτουργική πόλη και την πιο συνεκτική κοινωνία.

 

http://issuu.com/eleni_oureilidou

http://eloureil.wix.com/social-urbanism