Kill Hébrard

ARTICLES

16ΜΑΡ 2020
# TITLE: Kill Hébrard
# STUDENTS: Κλούρα Αθανασία, Μυρτάκη Εμμανουέλα
# SUPERVISOR: Αθανασίου Ευαγγελία, Σακαντάμης Κωνσταντίνος, Πάκα Αλκμήνη
# DATE: 2019
# COURSE: Σχεδιασμός 6: Αστικός Σχεδιασμός
# SCHOOL / DEPARTMENT: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Πολυτεχνική Σχολή, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών

Η παρέμβαση αφορά την αναδιαμόρφωση της πανεπιστημιούπολης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τόσο στο εσωτερικό όσο και στην ευρύτερη περιοχή εντοπίζονται αρκετά μνημεία και έργα τέχνης κι έτσι καλύπτονται οι προϋποθέσεις ανάδειξης του πανεπιστημίου ως χώρος πολιτισμού.

Βασικός στρατηγικός στόχος είναι η δημιουργία ενός διαδραστικού περιβάλλοντος, το οποίο μέσω της τέχνης και του πολιτισμού μπορεί να αξιοποιηθεί, να αναβαθμιστεί και οι χρήστες να αφήνουν την προσωπική τους σφραγίδα. Παράλληλα, ζητούμενα αποτελούν η αύξηση της ζωής καθ’ όλη την διάρκεια της μέρας ,και εκτός των ωρών τέλεσης των μαθημάτων, η μείωση του αριθμού των οχημάτων και η προτεραιότητα στην πεζή μετακίνηση. Προτείνεται η εγκατάσταση νέων χρήσεων σε περιοχές στις οποίες δημιουργούνται υποδοχές που μπορούν να τις υποστηρίξουν και σε ζώνες που υπάρχει έντονο αίσθημα ανασφάλειας με στόχο την εν μέρει καταπολέμηση της παραβατικής συμπεριφοράς ορισμένων χρηστών. Κρίνεται αναγκαίος ο ανασχεδιασμός του δικτύου κυκλοφορίας στο εσωτερικό  του πανεπιστημίου, με τη διαμόρφωση πεζοδρόμων , δρόμων ήπιας κυκλοφορίας, αύξηση χώρων στάθμευσης περιμετρικά του πανεπιστημίου και η προσθήκη shuttle bus  για την καλύτερη εξυπηρέτηση των χρηστών.

Με αφετηρία την ζώνη των κεντρικών λειτουργιών (Αίθουσα τελετών, κτίριο διοίκησης, κτίριο νομικής σχολής, κτίριο βιβλιοθήκης) και ορισμένα σημεία του χώρου διαμορφώνεται ένα δίκτυο διαδρομών, που αποτελείται από ράμπες ήπιων κλίσεων και κλίμακες. Ανάλογα με τη σημασία της διαδρομής μεταβάλλεται και το πλάτος της. Οι χώροι ανάμεσα από τις διαδρομές αποτελούν υποδοχές για πολιτιστικές δραστηριότητες, εκτόνωση των εθελοντικών ομάδων, υπαίθριων εργαστηρίων και την εγκατάσταση μιας ανοικτής βιβλιοθήκης. Ακόμα, προτείνεται η ένταξη της χρήσης του εμπορίου και η προσθήκη νέου κτιρίου, χωροθετείται παράλληλα με την Εγνατία οδό, ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες της.

Όσον αφορά τα υλικά που επιλέχθηκαν, για την κάλυψη του δικτύου των διαδρομών χρησιμοποιείται υδατοπερατό σκυρόδεμα, για την εδαφοκάλυψη χλοοτάπητας και για τις υποδοχές των δράσεων χυτό βοτσαλωτό δάπεδο και ξύλινο ντεκ. Το χυτό βοτσαλωτό επιμερίζεται σε μικρότερα τμήματα με ξύλινους αρμούς που μειώνουν την κλίμακα και αραιώνουν προς τα κτίρια ,παραπέμποντας στην γραμμικότητα των όψεων τους. Το ξύλινο ντεκ δημιουργεί αίσθηση οικειότητας και διαμορφώνει υπαίθρια δημόσια δωμάτια.

Η φύτευση δημιουργεί καλύτερες συνθήκες θερμικής άνεσης και ταυτόχρονα λειτουργεί και ως εικαστικό στοιχείο. Η ψηλή φύτευση που περιλαμβάνει αειθαλή και φυλλοβόλα δέντρα  τοποθετείται με τέτοιο τρόπο ώστε να επισημαίνονται πορείες και να ορίζονται χώροι-στάσεις. Τα είδη των δέντρων που επιλέγονται χαρακτηρίζονται από ποικιλία ανθοφορίας όλες τις εποχές του χρόνου δημιουργώντας έτσι μία παλέτα χρωμάτων η οποία μεταβάλλεται και καθιστά το οπτικό περιβάλλον ποικιλόμορφο. Ταυτόχρονα επιλέγονται αρωματικά φυτά που αναβαθμίζουν το οσμοτοπίο του χώρου. Η χαμηλή φύτευση χρησιμοποιείται είτε ως επισήμανση ενός ορίου είτε μιας δευτερεύουσας διαδρομής.

Καθοριστικός είναι και ο ρόλος του υγρού στοιχείου το οποίο σχεδιάζεται είτε με την μορφή πιδάκων είτε με την μορφή ρυακιού και τονίζει τις κύριες διαδρομές, βελτιώνει το μικροκλίμα και το οπτικό περιβάλλον. Η επιλογή της διαμόρφωσης του νερού σε επίπεδα στο σύνορο με την Εγνατία οδό στοχεύει στην βελτίωση του ηχοτοπίου με την μέγιστη δυνατή κάλυψη του κυκλοφοριακού θορύβου.

Ο αστικός εξοπλισμός αποτελείται από γραμμικά παγκάκια που τοποθετούνται στην συνέχεια των αρμών του δαπέδου, σχισμές σε πρίσματα που επενδύονται με ξύλο, ψηλό και χαμηλό φωτισμό που διατρέχει επιφάνειες και τονίζει ή διευρύνει τα όρια τους, κάδους απορριμμάτων και ανακύκλωσης. Τέλος, τοποθετούνται «αναδυόμενα» τραπέζια τα οποία λειτουργούν με τον μηχανισμό που κατασκευάζονται τα βυθιζόμενα εμπόδια-κολωνάκια εισάγοντας έτσι τις έννοιες της ευελιξίας και της διάδρασης στον δημόσιο χώρο.