THE 5 MOST POPULAR PROJECTS of 2018

ARTICLES

26ΔΕΚ 2018
# TITLE: THE 5 MOST POPULAR PROJECTS of 2018

WAL(L)kin g in between

Δουδωνή Δ.-Α., Παπαχρήστου Α.

 

Η παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρεί την ανάδειξη των ενετικών τειχών της πόλης των Χανίων και τη διαμόρφωση ενός δικτύου πολιτιστικών διαδρομών στην τάφρο και στους προμαχώνες και στους επιπρομαχώνες, μέσω της δημιουργίας ελεύθερων χώρων περιπάτου, πρασίνου, συγκέντρωσης, πολιτισμού και αναψυχής με στόχο τη σύνδεση της ιστορικής δομής  με το σύγχρονο αστικό ιστό.

 Η μελέτη επικεντρώνεται στις στρατηγικές διαχείρισης της ενετικής κατακερματισμένης οχυρωματικής ζώνης, η οποία περιβάλλει την παλιά πόλη των Χανίων και αποπειράται να  δημιουργήσει ένα κοινό σύστημα σχεδίασης, σεβόμενο την πολλαπλότητα και την πολυπλοκότητα των διαφορετικών περιοχών επέμβασης.

 Ειδικότερα, η συγκεκριμένη πρόταση εστιάζει στο ανατολικό τμήμα των υφιστάμενων ενετικών οχυρώσεων, αναπτύσσοντας σε βάθος τις στρατηγικές προθέσεις που παρουσιάστηκαν σε όλο το μήκος των τειχών, με στόχο τη λειτουργική και αστική σύνδεση αυτών με την πόλη, την αφύπνιση της ιστορικής μνήμης των κατοίκων και τη δημιουργία χώρων περιπάτου, πρασίνου και συγκέντρωσης των κατοίκων και των επισκεπτών της.

 Επιλέγεται ο σχεδιασμός τριών ζωνών, εκείνη στο επίπεδο του πεζοδρομίου, η οποία λειτουργεί ως μπαλκόνι προς την τάφρο, η δεύτερη στο επίπεδο της τάφρου που φιλοξενεί πολιτιστικές, εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές χρήσεις, αφήνοντας τη ωστόσο να αναπνεύσει επιλέγοντας κυριώς χαμηλή φύτευση προκειμένου να μένει ανεμπόδιστη η θέαση του τείχους, αλλά και να διαφοροποιείται από το χαρακτήρα της τρίτης ζώνης, εκείνης του υπερυψωμένου πάρκου που βρίσκεται στις επιχωματώσεις και προσφέρει μια νέα πνοή στην πόλη. Ωστόσο, παρόλο που θεωρούνται τρεις παράλληλες ζώνες δε λειτουργούν μόνο αυτόνομα, καθώς επιδιώκεται η σύνδεση αυτών, αλλά και η σύνδεση τους με τον ιστό της ιστορικής πόλης.

https://www.archstudies.gr/cgi-bin/pages/index.pl?arlang=Greek&argenkat=ARTICLES&type=article&arcode=180114180111&fbclid=IwAR2LDjv_YD2O5otIf2cqzTdSaVjB32HaBwwQNPWwfiDG0JXg8y7UYV-sB-U

 

Ο Δρόμος ως Τόπος: Σενάριο Εξόρμησης στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης

Λαμπροπούλου Α., Μπούσιος Γ.

 

Η παρούσα διπλωματική πραγματεύεται τη μετάβαση της Παραλιακής λεωφόρου από φορτισμένη κυκλοφοριακή αρτηρία σε προορισμό αναψυχής, μέρος του τουριστικού τοπίου της πρωτεύουσας. Αυτή η προβληματική πηγάζει από το αυξανόμενο ενδιαφέρον των Αθηναίων, που λόγω της οικονομικής κρίσης αναζητούν ημερήσιες εξορμήσεις κοντά στην πόλη.

Περιοχή ενδιαφέροντος είναι τα Λιμανάκια, οι βραχώδεις κολπίσκοι ανάμεσα σε Βουλιαγμένη και Βάρκιζα, προσβάσιμοι σχεδόν αποκλειστικά με αυτοκίνητο. Εκεί που η οροσειρά του Υμηττού συναντά το Σαρωνικό, αυτό το ξεχωριστό σκηνικό εμφανίζεται ως μια παύση στην αστική εξάπλωση, στον αντίποδα των υπόλοιπων τουριστικών υποδομών κατά μήκος της λεωφόρου. Ο άτυπος χαρακτήρας του εντείνεται από τους διάσπαρτους χώρους στάθμευσης εκατέρωθεν του δρόμου, που αναδεικνύονται σε μοναδικό σημείο αναφοράς, αποτελώντας ωστόσο ταυτόχρονα ένα ισχυρό όριο ανάμεσα στην θάλασσα και τους κρυμμένους λόφους της χερσονήσου.

Πρόθεση μας είναι να επανερμηνεύσουμε αυτές τις διαδοχικές δομές ως σημείο αφετηρίας και ταυτόχρονα ‘πράσινο’ καταφύγιο για πεζούς και ποδηλάτες. Προς αυτό το σκοπό, η κίνηση των αυτοκινήτων μειώνεται αισθητά και εκτρέπεται σε μία νέα παράκαμψη: μία γραμμική δομή στάθμευσης που ακολουθεί τους λόφους. Η νέα αυτή υποδομή, ακροβατώντας ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ουτοπία, επιχειρεί να ανατρέψει τα δεδομένα ενός τυπικού πάρκινγκ, να το οραματιστεί ως κυρίαρχο κομμάτι του τοπίου αλλά  και τόπο κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Αίθρια παρεμβάλλονται ανάμεσα σε επαναλαμβανόμενα επίπεδα στάθμευσης, με βοηθητικές λειτουργίες, παροχές αναψυχής και χώρους στάσης, ενώ ένα υπερυψωμένο, ημιυπαίθριο λόμπυ λειτουργεί ως σημείο συνάντησης αυτού του νέου προορισμού.

https://www.archstudies.gr/cgi-bin/pages/index.pl?arlang=Greek&argenkat=ARTICLES&type=article&arcode=180501223333&fbclid=IwAR3gfTg1dbczwK7T1T4xx7xsntElf_9KNG2qFNagQsWPZNFlyk19RFNtAoc

 

Υπόγειες Ιχνηλασίες | Μούτταλος

Λεριού Μ.

 

Η παρούσα διπλωματική εργασία προτείνει τη δημιουργία ενός τόπου μνήμης στην Πάφο της Κύπρου και συγκεκριμένα στην περιοχή του Μουτάλλου, μιας γραφικής συνοικίας που ξεχωρίζει για έναν ιδιαίτερο βράχο με φυσικές σπηλιές. Η ονομασία της προέρχεται από τη λέξη «μούττη», ή αλλιώς «μύτη» γιατί η περιοχή είναι χτισμένη στη μύτη ενός λόφου που χωρίζει την πόλη στην Πάνω και στην Κάτω Πάφο.

Ο βράχος  γίνεται το υπόβαθρο της έρευνας μου και ο χώρος μελέτης των μελλοντικών επισκεπτών του. Η σημερινή του όψη μοιάζει παγωμένη στο χρόνο και η σύγχρονη ιστορία της γίνεται ορατή μέσα από τα απομεινάρια του παρελθόντος. Ενός παρελθόντος που στιγμάτισαν οι Τουρκοκύπριοι, κύριοι κάτοικοι της συνοικίας, μέχρι το 1974, όταν με την Τουρκική εισβολή οι ίδιοι διώχθηκαν από την πόλη για να μεταφερθούν στο βόρειο τμήμα του νησιού και τη θέση τους να πάρουν οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες. Η ταυτότητα του Μουτάλλου λοιπόν είναι η ιστορία και οι άνθρωποί του. Είναι μια ιστορία ταμπού, μια βαθιά πληγή… ένα υπόγειο ζήτημα. Έτσι επιλέγω την υπόσκαφη αρχιτεκτονική. Μια αρχιτεκτονική που δεν επιβάλλεται με την παρουσία της αλλά δίνει διακριτικά την επιλογή για να την επισκεφθεί κανείς και να ανακαλύψει το εσωτερικό της.

Στόχος μου λοιπόν είναι η δημιουργία ενός τόπου μνήμης που θα διηγηθεί σταδιακά την ιστορία των δύο μεγαλύτερων κοινοτήτων της Κύπρου, να ανακαλέσει το παρελθόν ώστε να δώσει νόημα στο μέλλον και να διαμορφώσει μια νέα ταυτότητα κοινή και για τις δυο πλευρές. Ο επισκέπτης λοιπόν θα περάσει μέσα από μια υπόγεια αφηγηματική πορεία που ταξιδεύει πίσω στο χρόνο κάνοντας στάσεις σε σημαντικές τομές της ιστορίας και θα έρθει αντιμέτωπος με τις αναμνήσεις και τα βιώματά του.

https://www.archstudies.gr/cgi-bin/pages/index.pl?arlang=Greek&argenkat=ARTICLES&type=article&arcode=180207035014&fbclid=IwAR1rh05Vme-cQnpPpvcckcqJ1yGcqhuP15d3zFlQlm5jPfjjOjGAE0rOWns

 

domus immaterialis: a pavilion for nothingness

Φλώρος Α.

 

Μπορεί η άυλη εμπειρία να αποκτήσει υλική υπόσταση; Μπορεί ο χώρος του «τίποτα» να οριστεί ως αρχιτεκτονικός χώρος;

Η διπλωματική αυτή εργασία προσπαθεί να προτείνει τη δημιουργία ενός χώρου που είναι κάτι παραπάνω από μόνο ένα κτίριο. Πρόθεση ήτανε να δημιουργηθεί ένας χώρος ο οποίος θα προσφέρει στο κοινό μια εναλλακτική εμπειρία αλλά κι έναν νέο τρόπο πρόσβασης στην εμπειρία αυτή. Περισσότερο ανοιχτό και αυθόρμητο, και λιγότερο ιεραρχικό.Μια πλατφόρμα πειραματισμού με εναλλακτικές πρακτικές.

Εισάγεται ένας νέος όγκος. Το τοπίο αλλάζει. Το τοπίο βρίσκεται σε συνεχή ανανέωση. Το αόρατο εμφανίζεται. Ο χώρος μεταβάλλεται και η αντίληψή μας για το περιβάλλον μετασχηματίζεται. Οι οπτικές μας αντιλήψεις αμφισβητούνται. Οι βεβαιότητες ξεθωριάζουν, η φαντασία μας προκαλείται.

Ο τόπος είναι ακόμα ο ίδιος, αν και οδηγεί σε μια νέα κατανόηση του περιβάλλοντός μας. Αλλάζοντας την αντίληψή μας, αμφισβητούμε την αίσθηση του τόπου. Η μεταβαλλόμενη όραση μας τον μεταμορφώνει σε ένα νέο χώρο, συνδυάζοντας τις αναμνήσεις μας με φανταστικές επανεφευρέσεις.

Ένας χώρος για να στεγάσει το «τίποτα» και τα πάντα.

https://www.archstudies.gr/cgi-bin/pages/index.pl?arlang=Greek&argenkat=ARTICLES&type=article&arcode=181010165116

 

RAPTUREHOODSTUDIOS – Εργαστήριο Εξαιρετικών Εμπειριών

Στυλίδης Σ.

 

«Μία σημαντική κατηγορία εμπειριών θα βασιστεί στην απομίμηση του περιβάλλοντος που προσφέρει στον πελάτη μία γεύση από περιπέτεια, κίνδυνο, σεξουαλική διέγερση και άλλες χαρές χωρίς στην πραγματικότητα να ρισκάρει τη ζωή ή την υπόληψή του»

Στο βιβλίο του με τίτλο «Το σοκ του μέλλοντος» (1970), στο οποίο προβλέπει την εξέλιξη των σύγχρονων κοινωνιών, ο Αμερικανός συγγραφέας Άλβιν Τόφλερ εξετάζει την ανάδειξη της εμπειρίας ως ένα αυτόνομο προϊόν και την επακόλουθη ανάπτυξη μίας «βιομηχανίας εμπειριών», βασισμένη σε μεγάλο βαθμό στην τέχνη. Αν αυτή η συνθήκη, η οποία διατυπώνεται στο παραπάνω απόσπασμα, περιγράφει την εμπορική, τουλάχιστον, πτυχή του θεάτρου, του κινηματογράφου, των θεματικών πάρκων (Disneyland), των videogames αλλά και πιθανώς κάθε μορφής τέχνης, ψυχαγωγίας και διασκέδασης, τότε μπορούμε να πούμε ότι στην εποχή μας αποκτά την περισσότερο αντιπροσωπευτική (ολοκληρωτική;) έκφρασή της, στις τεχνολογίες της εικονικής πραγματικότητας. Η πρόσφατη επανεμφάνιση VR συσκευών και εφαρμογών, κυρίως στην αγορά της οικιακής ψυχαγωγίας / διασκέδασης, επανασύστησε στο ευρύ κοινό το καινοτόμο αυτό μέσο, καταφέρνοντας αδιαμφισβήτητα να εντυπωσιάσει και να κινήσει το ενδιαφέρον, χωρίς όμως να κάνει αντιληπτό το εύρος των δυνατοτήτων του.

Αν οι εικονικοί κόσμοι έχουν κάποιο νόημα ύπαρξης, είναι γιατί μας φέρνουν σε μία αντιπαράθεση με τις φυσικές πιθανότητες. Αμφισβητούν τα κάθε είδους όρια από τα οποία καθορίστηκε η ταυτότητά μας. Ο «πραγματικός» κόσμος αποτελεί πάντα το σημείο αναφοράς και ο «όχι-τόσο-πραγματικός» διεγείρει και τροφοδοτεί τη φαντασία μας. Με αυτή τη λογική σχέση λειτουργούν τα διηγήματα και οι ταινίες επιστημονικής, και όχι μόνο, φαντασίας. Εξιστορούν μία αληθοφανή εξωπραγματική συνθήκη. Το αποτέλεσμα είναι πως ανακαλύπτουμε / εφευρίσκουμε νέες παραμέτρους που αλλάζουν και εμπλουτίζουν θεμελιωμένους τρόπους δράσης, μεταμορφώνοντας τελικά τον κόσμο μας. Αυτό είναι το ζητούμενο.

Η εργασία προτείνει σχεδιαστικά τη μετατροπή του ξενοδοχείου «Ευριπίδης» (Ευριπίδου 79, Αθήνα) σε έναν πειραματικό χώρο έρευνας και εφαρμογής τεχνολογιών εικονικής και επαυξημένης πραγματικότητας με την ονομασία “RapturehoodStudios”.

https://www.archstudies.gr/cgi-bin/pages/index.pl?arlang=Greek&argenkat&type=article&arcode=181212193019&fbclid=IwAR0j1kO2vbS_DuTAtXxZe2rI-qqPOKHM1oZzYCNmNQiG5Ig7AN0r6tt1htE