Still Architecture – Τα φωτογραφικά στιγμιότυπα του Gabriele Basilico

ARTICLES

22ΜΑΙ 2018
# TITLE: Still Architecture – Τα φωτογραφικά στιγμιότυπα του Gabriele Basilico
# STUDENTS: Μαντοπούλου Χαρά
# SUPERVISOR: Κωνσταντόπουλος Ηλίας
# DATE: 2016
# COURSE: Ερευνητική εργασία
# SCHOOL / DEPARTMENT: Πανεπιστήμιο Πατρών, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών

Είναι γεγονός πως οι φωτογραφικές μηχανές ξεκίνησαν να δημιουργούν ένα αντίγραφο του κόσμου τη στιγμή που το τοπίο άρχισε να υφίσταται ιλιγγιώδεις ρυθμούς μεταβολών, προερχόμενες κυρίως από τις ανθρώπινες αποφάσεις στα πλαίσια της εποχής του Ανθρωπόκαινου. Αποτελώντας μια κοινωνική ανάγκη και ένα πρωτόγονο ανάλογο της όρασης, η φωτογραφική καταγραφή διεκδικεί μια ισχυρή θέση απέναντι στην αναγνώρισή της ως ένα μέσο έκφρασης και αναπαράστασης της σύγχρονης πραγματικότητας. Κατά αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, και σε συνδυασμό με την ραγδαία εισβολή του κόσμου της εικόνας στην καθημερινή πρακτική, η φωτογραφική τέχνη μετατρέπεται σε μια παγκόσμια και διαχρονική γλώσσα. Παράλληλα, αναπτύσσεται ως ένα εργαλείο το οποίο δύναται να εκφράσει τα φυσικά και τα πολιτισμικά-κοινωνικά φράγματα αναδεικνύοντας με ένα πιο αργό και συγκροτημένο «βλέμμα» το παλίμψηστο της μετα-βιομηχανικής εποχής.

Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, η παρούσα ερευνητική εργασία βασίζεται στην επιλογή της φωτογραφικής τέχνης ανάμεσα στις άλλες καλλιτεχνικές πρακτικές, ως το κύριο μέσο εξερεύνησης του αρχιτεκτονικού γίγνεσθαι της σύγχρονης μεγαλούπολης μέσω μιας ρεαλιστικής καταγραφής του αστικού φαίνεσθαι. Η σύνδεση της με τον θεμελιακό ρεαλισμό άνοιξε νέους δρόμους προς την αναζήτηση της επίδρασής της πάνω στο τρόπο με τον οποίο κανείς αντιλαμβάνεται το αστικό τοπίο και ενίσχυσε τον ρόλο του φωτογράφου με την ιδιότητα ενός επίμονου «μετρητή» του χώρου. Συνεπώς, η εξέλιξη των φωτογραφικών θεωρήσεων και πρακτικών φαίνεται να συμβαδίζει με την αρχιτεκτονική ανάπτυξη και να προσπαθεί να λύσει το αίνιγμα του κρυμμένου περιεχόμενου του αστικού τοπίου και της χωρικής του εμπειρίας.

Προκειμένου, όμως, να μελετηθούν εκτενέστερα οι παραπάνω παραδοχές, ως παραδείγματα προς ανάλυση επιλέγονται τα φωτογραφικά στιγμιότυπα του Ιταλού καλλιτέχνη GabrieleBasilico [1944-2013]. Μετουσιώνοντας στο έργο του μια θεώρηση επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας της πόλης – καθώς ο ίδιος επιλέγει να εξερευνά τις αρχιτεκτονικά «άχαρες», «άσημες» και «ανώνυμες» κτιριακές δομές της – εγείρεται η ανάγκη να μελετηθεί εκ νέου ο τρόπος με τον οποίο καταγράφεται ο σύγχρονος αστικός πολιτισμός και αναπτύσσονται οι αναλογίες του στο ύφασμα της πόλης. Ως εκ τούτου λοιπόν, δημιουργούνται ερωτήματα σχετικά με το ποιο είναι το πραγματικό «πρόσωπο» της πόλης, αν η ίδια απεικονίζεται κατά αυτό τον τρόπο, ενώ παράλληλα εξετάζεται η επιρροή που ασκεί η φωτογραφική εμπειρία τόσο στην εξέλιξη των αρχιτεκτονικών προβληματισμών, όσο καιστη διαμόρφωση μιας μεθόδου ανάπτυξης ειδικών σχεδιαστικών αρχών γύρω από το ζήτημα της εξάπλωσης της πόλης.