Tokyo Crater Park












#τίτλος: Tokyo Crater Park
#φοιτητής: Λένα Κιτάνη
#επιβλέποντας: Δήμητρα Κατσώτα
#σύμβουλος: Νίκος Σμυρλής
#χρονολογία: Νοέμβριος 2015
#μάθημα: Διπλωματική Εργασία
#σχολή / τμήμα: Πολυτεχνείο Πάτρας / Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών




Οι Ολυμπιακοί Αγώνες επάξια αντιμετωπίζονται σαν μια απειλή για την πόλη που τους φιλοξενεί, μια απειλή που μπορεί να βλάψει την οικονομία μιας χώρας. Τα γεγονότα δυστυχώς δεν μπορούν να αμφισβητήσουν την ιδέα αυτή καθώς κάθε αγώνες που έγιναν τα τελευταία πενήντα χρόνια έχουν δραματικές υπερβάσεις στον προϋπολογισμό. Ολυμπιάδες όπως αυτή της Αθήνας το 2004 έχουν σοβαρό αντίκτυπο στο μέλλον της οικονομίας. 

Πέρα από τους οικονομικούς κινδύνους, οι αγώνες φαίνονται να χάνουν σταδιακά την ικανότητά τους να εμπνέουν και να προωθούν την ευγενή άμιλλα, δεδομένου ότι η ανάμιξη της φαρμακοβιομηχανίας και της τεχνολογίας που εμπλέκονται στην επίτευξη των τελευταίων high score. Όσο περισσότερο πασχίζουμε για την αριστεία τόσο απομακρυνόμαστε από τη σύνδεση των καθημερινών ανθρώπων με αυτή τη διοργάνωση ευγενούς προέλευσης. Καθώς αποτυγχάνουμε να βρούμε κοινά σημεία με τον αθλητισμό των Ολυμπιακών Αγώνων, ο κοινός τόπος μεταξύ Αγώνων – κοινού χάνεται. 

Αυτή η συνθήκη μεταφράζεται άμεσα στην αρχιτεκτονική, κατά τη διάρκεια των αγώνων αλλά και μετά το πέρας τους. Η τυποποίηση των αθλημάτων και οι κανόνες ασφαλείας συντελούν ώστε το κοινό απομακρύνεται από τις εγκαταστάσεις με την ανέγερση και τη συντήρηση των οποίων επιβαρύνθηκε. Τα ολυμπιακά ακίνητα σχεδιάζονται για να υποδεχθούν αθλητές και κοινό σε μια μάλλον ανεπανάληπτη γιορτή και στις περισσότερες περιπτώσεις η πόλη καταλήγει με άδεια κελύφη και υψηλά κόστη συντήρησης. 

Στη μελέτη προτείνεται τη μεταφορά ενός ακινήτου τέτοιας κλίμακας στον κόλπο του Tokyo, τόπος διάσπαρτος με τεχνητά νησιά και λοιπές κατασκευές ανάλογου μεγέθους, αλλά και εξαιρετική συνδεσιμότητα, έτσι ώστε το κέντρο της πόλης, που είναι άλλωστε απ’ τους πιο πυκνοδομημένους και πυκνοκατοικημένους τόπους στον κόσμο, να αποκτήσει έναν πυρήνα δημόσιου βίου.

Η έρευνα στον δημόσιο βίο στην Ιαπωνία οδήγησε σε δύο βασικές αρχές. Η Ιαπωνική μητρόπολη δεν έχει ένα κέντρο αλλά οργανώνεται σε επιμέρους κεντρικότητες. Μέσα σε αυτές τις υποδιαιρέσεις εντοπίζονται τόποι όπως μικροί πυρήνες πρασίνου, ναοί, αθλητικά κέντρα, κοινοτικά κτίρια κ.α. οι οποίοι αποτελούν τα κέντρα της δημόσιας ζωής. Στην Ιαπωνία η κοινότητα είναι πάνω απ’ το άτομο. Ο δημόσιος βίος των Ιαπώνων είναι μια λεπτή έννοια που επιβιώνει ανάμεσα σε αυστηρά προσδιορισμένες δραστηριότητες. Μελετώντας κανείς τη μετακίνηση στη μητροπολιτική περιοχή του Τόκυο διαπιστώνει πως το τραίνο και το ποδήλατο είναι τα κύρια μέσα, με το ποδήλατο να συνοδεύεται από μια ισχυρή κουλτούρα. 

Η πρόταση τοποθετείται στην περιοχή του προηγούμενου κεντρικού ολυμπιακού σταδίου, στα όρια των περιοχών Shinjuku, Shibuya και Minato. Το παρελθόν της περιοχής είναι αμιγώς αθλητικό καθώς εκεί τοποθετείται το παλαιότερο αθλητικό πάρκο της Ιαπωνίας βασισμένο σε δυτικά πρότυπα. Προτείνεται την εγκατάσταση των ποδηλατικών αθλημάτων της κλασικής ποδηλασίας και του BMX. Αυτά τοποθετούνται στο Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο και στην εξωτερική, υπαίθρια πίστα ΒΜΧ αντίστοιχα. Πέρα από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις οργανώνονται στο ολυμπιακό πάρκο επιμέρους κεντρικότητες που φιλοξενούν προγράμματα δημόσιου χαρακτήρα. Αυτές είναι ένα το διπλό θέατρο – αρένα, ο βυθισμένος κήπος στου οποίου την περιφέρεια οργανώνονται κοιτώνες για τη φιλοξενία των αθλητών και των μελλοντικών επισκεπτών στην περιοχή, ένας κεντρικός χώρος εστίασης και αναψυχής και μια παιδική χαρά. Η οργάνωση των προγραμμάτων γίνεται σε αρμονία με την περιοχή και τα γειτονικά προγράμματα, σε ένα πάρκο με αβίαστη ροή και διαπερατότητα, όπου ο δημόσιος βίος φιλοξενείται εντός των πυρήνων αλλά και στον ενδιάμεσο χώρο.


#Title: Tokyo Crater Park
#Student: Lena Kitani
#Supervisor: Dimitra Katsota
#Advisor: Nikos Smyrlis
#Course: Diploma Thesis
#Date: November 2015
#School / Department: University of Patras 
/ School of Architecture



Tokyo Crater Park is a study for an Olympic velo-park in the heart of Tokyo, in the exact location of the Tokyo National Stadium, which has now been demolished and the area is awaiting its replacement. The site of the stadium happens to be located in one of the city’s largest green reserves. The project seeks to propose a solution that values human scale, ethics and the integration of public green space. The contemporary Olympiad is an exhausting event, and the heritage of every country hosting it is a main concern. Apart from the financial pains, the games seem to lose their ability to inspire and promote fair play, given all the involvement of pharmacy industries and the extraordinary technology taking part in achieving the latest records. The more we strive for excellence, the further we get from connecting everyday people to this event of brilliant origin. As we fail to identify with the event, the common ground between pro athletics and the public fades out. This condition is directly translated into architecture as the public gets detached from the facilities it got charged for and in most cases the city is left with empty shells and high maintenance costs. Given its crucial location, the major role of cycling as the main means of individual transportation throughout the city and the vision of a lively future in the heart of the city, the proposed park hosts the Olympic cycling sports and acts as an expanded bicycle track allowing visitors to cycle though it freely and thus engage into the games. By integrating structures able to host programs of pivotal role in a city’s everyday life, an open, accessible and approachable alternative is sought, opposing to the rising exclusivity of the games, as they evolve in time.




















No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...