Λήθη | Η επούλωση του τραύματος

#Τίτλος:  Λήθη | Η επούλωση του τραύματος
#φοιτητής/ές: Λαζαρίδης Γ.Π,
Μαραντίδου A.
#επιβλέποντες:  Βογιατζάκη M.
#χρονολογία: Φεβρουάριος 2014

#μάθημα: Διπλωματική εργασία  
#σχολή/τμήμα: Πολυτεχνική Σχολή ΑΠΘ, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών

Η εκτεταμένη μελέτη για τη σχέση της αρχιτεκτονικής τόσο με τη βιολογική όσο και με την τεχνητή μνήμη κατά τη διάρκεια της ερευνητικής εργασίας,οδήγησε στην εκπόνηση της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας, πρόκληση της οποίας αποτέλεσε η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο ο χώρος μπορεί να επιταχύνει και να λειτουργήσει συμπληρωματικά στη λήθη ενός γεγονότος.
Κυρίως θέμα αποτελεί ο σχεδιασμός ενός συστήματος υποστήριξης για ανθρώπους που λόγω κάποιου τραυματικού βιώματος, έρχονται αντιμέτωποι με το Σύνδρομο Μετατραυματικού Στρες. Πρόκειται για το σχεδιασμό των χώρων διαμονής και διημέρευσης κατά τη διάρκεια της θεραπείας των ενοίκων.
Ο χωρικός διαχωρισμός των λειτουργιών του συστήματος περιλαμβάνει το κεντρικό τμήμα, όπου λαμβάνουν χώρα όλες οι οργανωτικές λειτουργίες, και περιμετρικά αυτού τρεις ομάδες, οι οποίες χωρίζονται αντίστοιχα στις επιμέρους μονάδες κατοίκησης του ενοίκου. Κάθε ομάδα αποτελείται από έξι έως δώδεκα μονάδες.
Στη συνέχεια, σε μια πιο συστηματική μελέτη μίας εκ των ομάδων, χρησιμοποιήθηκαν τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τη μελέτη αυτο-οργανωμένων συστημάτων βασισμένων σε ειδικά προγραμματισμένες ομάδες πρακτόρων με καθορισμένα χαρακτηριστικά, από το οποίο με συγκεκριμένες παραμέτρους αντλήθηκαν πληροφορίες για τις θέσεις των μονάδων, αλλά και τη μεταξύ τους σχέση.
Προχωρώντας στη μελέτη της μονάδας, με τη βοήθεια εργαλείων των metaballs, agents, isosurface, αλλά και μακετών διερευνήθηκαν τόσο ψηφιακά όσο και αναλογικά, ζητήματα ογκοπλασίας και τρόπου ελεγχόμενης διάτρησης.
Η αρχιτεκτονική εκδοχή της μονάδας όπως προέκυψε από τους προηγούμενους πειραματισμούς, περιλαμβάνει στα ανοίγματα κι ένα σύστημα πλέξης, το οποίο με τη βοήθεια έξυπνων υλικών (shape memory alloys) μπορεί και προσαρμόζεται στις επιθυμίες κι ανάγκες του ενοίκου για διαπερατότητα φωτός και εξωστρέφεια.
Στις μονάδες έρχεται να δώσει συνέχεια, καθώς και να τις ενοποιήσει, ένα είδος στεγάστρου, με σταδιακά αυξανόμενα προς το κέντρο του συνόλου ανοίγματα. Το ίδιο σύστημα πλέξης προβλέπεται και σε συγκεκριμένα ανοίγματα του στεγάστρου, για λόγους προστασίας από δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Έτσι, επιτυγχάνεται η δημιουργία ενός συνεκτικού μικροπεριβάλλοντος με μονάδες σε στρατηγικά σημεία, και δενδρόφυτες διαδρομές να τις ενώνουν μεταξύ τους, καθώς και με τις υπόλοιπες δυο αντίστοιχες ομάδες.


 
#Title:Lethe-S(m)oothing the trauma
#Student: Lazaridis G.P, Marantidou A.
#Supervisor: Voyatzaki M.
#Year: February 2014
#Course: Diploma Thesis
#School: AUTH School of Architecture


The thorough study of the relationship between architecture and human, as well as of artificial memory, led to the elaboration of this diploma project. Its challenge is to explore the way, in which the space could accelerate and work as a complement in the forgetting of an event. The design of a support center, for people who suffer from post-traumatic stress disorder, along with residences for the healing period, is the main topic of this thesis.
The spatial distribution of the operations of the complex consists of the central part, where the organizational operations occur, and of 3 groups around it, divided respectively in individual residence units. Each group consists of six up to twelve units.
Specific information about the position of the units and the relationship between them, was generated after studying self-organized systems, based on groups of floating agents programmed with defined characteristics. The results were applied in the systematic study of one of the units.
As the study of one unit proceeds, with the use of tools such as metaballs, agents, isosurface, aspects of the morphology, volume and perforation of the unit were explored.

The architectural aspect of the unit was formed from previous experiments, and contains a knitting system in the frames, which using smart materials (shape memory alloys) adapts to the needs and desires of its tenant, for light transmittance and extroversion.
A shelter comes to unify the units, with gradually increasing openings, towards the center of the system. The same way of knitting is applied in certain frames, to protect from adverse weather conditions. As a result, a coherent micro-environment is achieved, having units placed in strategic points, and tree lined paths unifying them, as well as with the other two groups.
















No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...