Ορίzοντες | προσεγγίζοντας ένα χώρο περισυλλογής

#Τίτλος:  Ορίζοντες | προσεγγίζοντας ένα χώρο περισυλλογής
#φοιτητής/ές: Καλτσά Μ., Μουστάκας Κ.
#επιβλέποντες:  Σακελλαρίδου Ε.
#χρονολογία: Φεβρουάριος 2014

#μάθημα: Διπλωματική εργασία  
#σχολή/τμήμα: Πολυτεχνική Σχολή ΑΠΘ, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών

Σύντομη περιγραφή   

Η μελέτη έλαβε ως αφετηρία μια σημερινή συνθήκη στην οποία ο άνθρωπος της πόλης περιορίζει τις οπτικές και τις εμπειρίες του εντός του εσωστρεφούς αστικού περιβάλλον που διαμόρφωσε. Προσεγγίζοντας ένα χώρο περισυλλογής προτείνεται μια νέα κιναισθητική εμπειρία, μέσα από έναν “γοητευτικό” και ανοιχτό προς διερευνήσεις και νέες οπτικές χώρο. Συστήνεται ένας μεταβατικός τόπος που μέσα από τη διαδρομή και την ανοδική πορεία αποκαλύπτεται ο ορίζοντας του τόπου, ενατενίζοντας παράλληλα την εσωτερική απεραντοσύνη.

Εκτενέστερη περιγραφή

Αυτή η εργασία αφορά στη  σύνθεση τριών χωρικών σεναρίων που σε διάλογο με το περιβάλλον και τον άνθρωπο προτείνουν μια νέα κιναισθητική εμπειρία - περιπλάνηση. Γίνεται επιθυμητή η αποφόρτιση του ανθρώπου από την καθημερινότητα, η επαφή του με νέα δεδομένα που αγνοούσε για τον τόπο που κινείται, η ανακάλυψη νέων οπτικών θέασης, η ολιγόωρη στο πλαίσιο της εμπειρίας απομάκρυνση από τη στενή έννοια της πόλης. Η δυνατότητα να ατενίσει και να βιώσει μια άλλη μορφή του αστικού τοπίου. Ένας νέος χώρος άξιος θέασης και εμπειρίας παράγεται.

Οι μονάδες διέπονται από κοινές αναφορές. Ο κύβος ως αρχέγονο στερεό, με το αυστηρό περίγραμμα να παραπέμπει στο αστικό περιβάλλον. Το σπήλαιο ως πρωταρχική δομή σύστασης εσωτερικού χώρου στη φύση, με το μαλακό εσωτερικό να αναφέρεται στην ευάλωτη ύπαρξη του ανθρώπου στον κόσμο. 


Η διάδραση με τις μονάδες υποδιαιρείται σε τρεις πράξεις. Η πρώτη πράξη, αφορά τη στιγμή που η μονάδα γίνει αντιληπτή από τον θεατή. Ο άνθρωπος ορίζει την ακολουθία κινήσεων στην πόλη προκειμένου να την προσεγγίσει και να φτάσει στο στόχο του. Στη δεύτερη πράξη, ο εξερευνητής βρίσκεται στην είσοδο της μονάδας, όπου αναγνωρίζει ένα νέο γοητευτικό σύστημα δίχως κάθετες και οριζόντιες. Ο χρήστης έρχεται σε πλήρη συνειδητότητα με το σώμα του με σκοπό να προσαρμοστεί σε αυτό το νέο περιβάλλον. Μια δεξιόστροφη και κατακόρυφη κίνηση, τον εισάγει σε μια χορογραφία σε ελεύθερη διάδραση με το χώρο, όπου μπορεί να καθίσει, να σταθεί ή να ξαπλώσει. Τα πολλαπλά επίπεδα που συνθέτουν τη μονάδα, γίνονται σταδιακά πιο ‘ανήσυχα’ αποκαλύπτοντας την εξωτερική θέα, δίνοντας ταυτόχρονα την εντύπωση μιας μορφής που εξαϋλώνεται. Στην τρίτη πράξη, η θέα αποκαλύπτεται μέσω διαφορετικών οπτικών φίλτρων που παραμορφώνουν ή ‘σχολιάζουν’ το περιβάλλον. Στη βιωματική προσέγγιση προστίθενται  συγκεκριμένα αντικείμενα που συμπληρώνουν την εμπειρία με ταυτόχρονη αναφορά στην κλίμακα του ανθρώπου.


Τα τρία σενάρια διαφοροποιούνται ανάλογα με το περιβάλλον τους. Στο πρώτο σενάριο, η μονάδα τοποθετείται πάνω από το αστικό ανάγλυφο. Μέσα από κατακόρυφες έγχρωμες ημιδιαφάνειες η θέα κατακερματίζεται. Η αντίληψη αυτή ενισχύεται με το καλειδοσκόπιο. Ο ορίζοντας στρεβλώνεται μορφοποιεί νέα τοπία. Στο δεύτερο σενάριο, η μονάδα τοποθετείται στο μεταίχμιο πόλης και δάσους. Τα ανοίγματα αποκρύπτουν ή αποκαλύπτουν το περιβάλλον μέσα από  κατακόρυφες ξύλινες και αδρές επιφάνειες ενισχύοντας την απτική σχέση με το χώρο. Το τηλεσκόπιο εμπλουτίζει τη διαδοχή των αλλεπάλληλων συγκρίσεων. Ένας προσωπικός ορίζοντας αποκαλύπτεται. Στο τρίτο σενάριο η μονάδα τοποθετείται  στο νερό, όπου η μετάβαση γίνεται πλωτά. Οι καμπυλώσεις των επιπέδων αποκαλύπτουν το φως μέσα από κατακόρυφους κρυστάλλους. Το φως διαμεσολαβημένα διεισδύει στο εσωτερικό σε μια συνεχόμενη κίνηση. Το οπτικό παιχνίδι ενισχύεται με  τα κιάλια  αφήνοντας τον άνθρωπο ελεύθερο να ιχνηλατήσει νέους ορίζοντες.
  

Δημιουργείται ένας μεταβατικός τόπος που μέσα από τη διαδρομή και την ανοδική πορεία να αποκαλύπτονται νέο-ιδωμένοι ορίζοντες, παράλληλα με την ενατένιση στην εσωτερική απεραντοσύνη.


#Title: Horizons \ conceptual contemplation space
#Students: Kaltsa M., Moustakas C.
#Supervisor: Sakellaridou E.
#Year: February 2014
#Course: Diploma Thesis
#School: AUTH Department of Architecture 

This project is about three different scenarios, which are in a constant dialogue with the environment and the human itself, promoting a new kinesthetic experience. A destination for contemplation and pause from the everyday pressure and life in the city.

Specific principles define the form of the units. The cube, as a primitive geometrical solid, that resembles the hard and strict urban environment, and the cave, as a natural creation of an indoor space, where its organic and smooth curves make a reference to human vulnerability.  

The interaction with this form is divided into three parts. 

The first part is the moment when it is perceived by the viewer that puts the mind into a procedure to design a route in order to approach it. In the second part, the explorer is standing at the entrance of the unit where he recognizes a new system that lacks the typical horizontal and vertical orientation. The user is getting into a new consciousness, in order to align his body to this new interior, where a clockwise vertical movement engages him into a choreography and a free interaction with space through sitting, standing or lying. The multiple levels that form this unit, gradually become more ‘turbulent’, revealing the outdoor view, while giving the impression that the form annihilates. In the third part, the view is revealed through different optical filters that distort or ‘comment’ the surrounding environment. Specific objects in each scenario complete this experience with a reference to the human scale.

The three scenarios are differentiated according to their environment. 

In the first scenario, the unit is placed above the city landscape. Vertical colorful and mirror glasses shutter the view of the city, while a kaleidoscopeintensifies this impression. In the second scenario, the unit is located on the verge between the city and the natural environment.Wooden and rough surfaces tend to enhance a tactile interaction with the space. A telescope sets the view to a different target that places the human between microcosm and macrocosm. In the third scenario, the unit seems to float over the water surface. Crystals refract the natural light where even the wind and the waves contribute to the creation of a constantly changing effect. The spy glassallows the user to focus, explore and eventually broaden his horizons.

A transitive space is formed, where the horizon is gradually revealed, simultaneously with a contemplation on the vastness of the inner self.





No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...