Σταθμός Επιβατών σε Nησιωτικό Λιμάνι

#Τίτλος: Σταθμός Επιβατών σε Nησιωτικό Λιμάνι
#φοιτητές: Κοντιζά I., Σαχινίδη Θ.
#επιβλέποντες: Παπαϊωάννου Τ.
#σύμβουλοι: Τσακανίκα Ε., Βασιλάτος Π., Καρύδη Η.
#χρονολογία: Ιούλιος 2014
#μάθημα: Διπλωματική εργασία  
#σχολή/τμήμα: Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ



Ταξίδι στα ελληνικά νησιά. Στα νησιά των Κυκλάδων. Η κοινή αισθητική ταυτότητα του τοπίου που διαμορφώθηκε μέσα από δομές και διαδικασίες, καθώς και οι μικρές αποστάσεις μεταξύ τους τά ‘μετέτρεψε’ από τόπους επιθυμίας σε τουριστικούς τόπους προορισμού. Ο τουρισμός έγινε το βασικό οικονομικό μοντέλο, στο οποίο βασίζονται οι κοινωνίες των νησιών και κατασκεύασε τα τοπία αυτά. Το τοπίο ως η πρώτη ύλη για τον τουρισμό και ως κίνητρο για το σύγχρονο τουρίστα πρέπει να υποστηριχθεί. Ο τουρίστας πλέον αποζητά το ρόλο του περιηγητή που θα γευτεί το θέλγητρο νέων τόπων, θα έρθει κοντά στη φύση και τις πολιτισμικές διεργασίες και δεν θα είναι έρμαιο μόνο του θεάματος και της αναλωσιμότητας. Η μετάβαση από το ένα νησί στο άλλο υποστηρίζεται από ένα γραμμικό θαλάσσιο δίκτυο μεταφορών με κύριο κόμβο αφετηρίας τον Πειραιά και τα νησιά των Κυκλάδων ως ενδιάμεση στάση.
Το λιμάνι είναι ο ενδιάμεσος τόπος, που εξυπηρετεί τη ΄γραμμική΄ σχέση μεταξύ ταξιδιού - προορισμού. Ένα διαρκές πήγαινε - έλα ανθρώπων, αγαθών και καραβιών. Το ελληνικό νησιωτικό λιμάνι εξυπηρετεί πλεόν αποκλειστικά την επιβατική και τουριστική κίνηση μέσω της ακτοπλοϊας, της ιδιωτικής ναυτιλίας αναψυχής και της κρουαζιέρας. Η μεγάλη διακύμανση του πληθυσμού, που κατοικεί τα νησιά κατά τη διάρκεια του έτους, καθιστά το λιμάνι ως μια πολιτισμική εμπειρία και ως προς αυτή την κατεύθυνση το επανεξετάζουμε. Σε αυτό τον ενδιάμεσο χώρο -το λιμάνι-  προτείνουμε την κατασκευή σταθμού που θα δέχεται και θα διώχνει τον κόσμο από το εκάστοτε νησί. Διαβάζουμε το λιμάνι ως ένα ενιαίο-κενό έδαφος με ροές -ροές ανθρώπων και οχημάτων- και σημεία -ως στάσεις-, καθώς το δίκτυο των βιομηχανικών λιμανιών έχει αντικατασταθεί σταδικά με ένα νέο.  Επιχειρούμε να σχεδιάσουμε τη σύντομη στάση που μπορεί να πραγματοποιηθεί στο χρόνο εκείνο της μετάβασης. Οραματιζόμαστε ένα πλέγμα κατασκευών που θα στήνονται στους υπάρχοντες προβλήτες με παρόμοια μορφή και κοινή υλικότητα, τα οποία θα συναντάει κανείς από τόπο σε τόπο. Ο σταθμός αυτός είναι στην ουσία το σταμάτημα των ροών που συμβαίνουν πάνω στο λιμάνι από τη στιγμή άφιξης του πλοίου μέχρι και την αναχώρησή του. Άρα η σύνθεσή του γεννιέται από τις ροές και όχι από τον συγκεκριμένο τόπο στον οποίο τοποθετείται. Αυτό γίνεται κιόλας ο κοινός παρονομαστής των κατασκευών, που θεωρητικά μπορούν να υπάρξουν σε ένα σύνολο νήσων και να είναι αναγνωρίσιμα από τον ταξιδευτή. Δεν γινόμαστε ουτοπιστές μιας πρότασης για καθολική εφαρμογή της κατασκευής στα νησιά των Κυκλάδνω, αλλά οραματιζόμαστε μια συνθήκη που μπορεί να προκύψει ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε εποχής. Αυτό σημαίνει ότι ο σταθμός που σχεδιάζουμε γίνεται κατασκευή σε αυτή τη διπλωματική εργασία σε υποτιθετικό προβλήτα με σύγχρονα μέσα της εποχής μας, αλλά παράλληλα γίνεται και σενάριο που μπορεί να εφαρομοστεί σε κάθε νησί των Κυκλάδων, ανάλογα με τις ανάγκες που προκύπτουν από την αυξημένη τουριστική κίνηση των εποχών μας. Παρατηρούμε ότι οι μικρο-κοινωνίες των νησιών γίνονται συνδιαμορφωτές πολιτισμικών διεργασιών προς όφελος της πόλης-δικτύου των νήσων. Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρούμε πως οι σταθμοί στα λιμάνια των νησιών θα αποτελούν μια πλατφόρμα διαλόγου ανάμεσα στα νησιά, ανάμεσα στον ξένο και στον κάτοικο του νησιού.
Το λιμάνι για να μπορέσει να λειτουργήσει ως ενδιάμεσο και κατά επέκταση ο σταθμός - το σταμάτημα των ροών-, πρέπει να υπάρξει οργάνωση του χώρου και του χρόνου. Έτσι, ο σχεδιασμός του σταθμού βασίστηκε σε δύο παραμέτρους: την κινητικότητα των επιβατών βάσει συχνότητας δρομολογίων και τη γεωμετρία του προβλήτα. Ασχολούμαστε με τύπο προβλήτα όπου ο άξονας πλοίου-πόλης είναι επιμήκης. Γίνεται προφανές ότι ο σχεδιααμός δε μπορεί να βασιστεί σε αυτά τα δεδομένα, αλλά θέτει κριτήρια ως προς τις μεταλλάξεις που μπορεί να υφίσταται ο σχεδιασμός του σταθμού από τόπο σε τόπο. Ως χώρο παίρνουμε τον άξονα ΠΛΟΙΟ-ΠΟΛΗ [άξονας κινήσεων] και ως χρόνο παίρνουμε δύο χρόνους: τον χρόνο των ΕΠΙΒΙΒΑΣΘΕΝΤΩΝ που προηγείται [χρόνος αναμονής στο λιμάνι] και τον χρόνο των ΑΠΟΒΙΒΑΣΘΕΝΤΩΝ που έπεται [χρόνος φυγής από το λιμάνι]. Προσπαθούμε να διαχειριστούμε αυτές τις δύο ομάδες κατά τη διάρκεια παραμονής τους στο λιμάνι και να ‘εισάγουμε’ την ομάδα του ΚΟΙΝΟΥ, που επιδιώκει την οπτική επαφή με τις προαναφερθείσες ομάδες, αλλά όχι την εμπλοκή του με αυτές. Η σύνθεση του σταθμού στην ουσία είναι μια συνεχής διαδικασία  διερεύνησης σχέσεων,  που  προσπαθούν να απαντήσουν στις λειτουργικές ανάγκες των τριών ομάδων  • επιβιβασθέντων, αποβιβασθέντων & κοινού. Η ταυτόχρονη συνύπαρξη και των τριών ομάδων αποτέλεσε το βασικό ερώτημα της συνθετικής διαδικασίας του σταθμού, ώστε η μορφή του να ακολουθεί την ανάγκη από την οποία γεννήθηκε.
Η κίνηση των επιβατών γίνεται βασική συνθετική αρχή για μια ενιαία δομή πάνω σε υπάρχοντα προβλήτα. Η σύνθεση του  βασίζεται σε ένα γραμμικό άξονα [άξονας κίνησης] και σε έναν κύκλο [στάση].  Ο άξονας δημιουργεί όρια · το ισχυρό εξωτερικό, που διαχωρίζει το μέσα με το έξω της κίνησης των οχημάτων, και το μεταβλητό εσωτερικό, που εκφράζεται ως κοιλότητα καθιστικών και μή χώρων. Ανάλογα με την ένταση του σταματήματος του χρήστη, η σχέση καθιστικού-κίνησης εκφράζεται διαφορετικά στη σύνθεση. Εσωστρεφές και συγκεντρωτικό στο επίπεδο +1.50 [βασική κίνηση επιβατών], εξωστρεφές και αποκεντρωτικό στο επίπεδο του δώματος +5.40 [βασική κίνηση κοινού]. Μεταξύ των δύο βασικών επιπέδων υπάρχει ένα ενδιάμεσο επίπεδο +4.20 ως αναχαιτιστικό των δύο κινήσεων. Το κέντρο του κύκλου, στον οποίο εγγράφονται τα όρια του σταθμού, συγκρατεί όλες τις σχέσεις που αναπτύσσονται καθ’ ύψος. Από το ΄μάζεμα΄ των επιβιβασθέντων σε έναν προστατευτικό χώρο μέχρι τις θεάσεις του υδρό-γεου τοπίου, στο οποίο εντάσσεται.
Η συνθετική διαδικασία του σταθμού είναι μια συνεχής διαδικασία επανα-προσδιορισμού οριζόντιας και εγκάρσιας τομής. Μια διαδικασία ελέγχου των σχετικών θέσεων όλων των σημείων του μοντέλου στο χώρο, που να υπακούουν σε ορισμένες προθέσεις και παραμέτρους, όπως τί καταστάσεις συμβαίνουν μπρος και πίσω των επιφανειών. Έτσι προκύπτουν 3 βασικές χωρικές ενότητες παράλληλα με τον άξονα κίνησης: Κεντρικά ο ημιυπαίθριος χώρος αναμονής με καθιστικά, χώροι ενημέρωσης για τα δρομολόγια πλοίων και για τη μετακίνηση μέσα στο νησί και χώροι αποσκευών. Εκατέρωθεν αυτού δύο κλειστοί χώροι με χρήση αναψυκτηρίου και εκθεσιακού τοπικών προϊόντων του νησιού αντίστοιχα. Το ξύλο είναι το υλικό κατασκευής του σταθμού και σε συνδυασμό με την άτυπη μορφή του σταθμού μάς έκανε να ανατρέξουμε στην ξυλοναυπηγική. Κύριος φορέας της κατασκευής γίνονται οι 71 νομείς από ξυλεία LVL, που υπακούουν σε κάνναβο ανά 2 μέτρα. Το πέτσωμα σχεδιάζεται ως εσωτερικό ή εξωτερικό περίβλημα της κατασκευής ανάλογα με την κλειστότητα των χώρων. Γενικότερα, η κατασκευή είναι ‘διαπνέουσα’, δηλαδή ο σκελετός παραμένει εμφανής και ανεξαρτητοποιείται του περιβλήματος, ώστε το νερό και ο αέρας τή διατρέχει και αποκτά τη βέλτιστη βιοκλιματική συμπεριφορά. Οι ενότητες των κλειστών χώρων μονώνονται και σταεγανώνονται σε απόσταση από το εξωτερικό περίβλημα, ώστε να γίνονται χώροι αναμονής κατά τους χειμερινούς μήνες. Λόγω της αναστρέψιμης κατασκευαστικής λογικής του μπορεί να στήνεται και να ξε-στήνεται σε υπάρχοντα προβλήτα αποτελώντας ένα ‘νέο έδαφος’ πάνω στο υπάρχον.


#Title: Port Passenger Station on Islands
#Students: Kontiza I., Sachinidi Th.
#Supervisors: Papaioannou T.
#Advisors: Tsakanika E., Vassilatos P., Karydi I.
#Year: July 2014
#Course: Diploma Thesis
#School: NTUA School of Architecture

With the dream of a traveler island-hopping, wandering from one island to  another, we recommend a network of structures for each port of the islands of Cyclades. These structures will be erected on the piers with similar form and common materiality and will be a refernce point to each traveler. Considering the port as the intermediate space between the journey and the destination, as the entrance gate to the destination, we design a cease of the travelers’ flows which happens when a ship anchors the coast. The subject of that diploma project is the design of a generated structure based on a specifc type of pier. The process of the design is based on two parameters, the mobility of the passengers and the geometry of the pier, in order to define a criterion for the design mutations of the station from port to port. As a result we take an organic-like wooden structure constructed in terms of wooden shipbuilding. Located on the axis of ship-town, directs the mobility of the passengers-travelers providing them with lobbies and information areas. The station constitutes a ‘new ground’ into the existing one that could be set up and be dismantled due to its reversible constructive system. By erecting such structures on existing ports, we try potentially to reinforce the image of a sustainable tourism model through the islands of Aegean Sea representing the unique identity of the island as a unit and as a part of the island network where it belongs.




















No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...