Αυτοσχεδιασμός, σχολή θεατρικού αυτοσχεδιασμού στον Κεραμεικό

#Τίτλος: Αυτοσχεδιασμός, σχολή θεατρικού αυτοσχεδιασμού στον Κεραμεικό
#φοιτητής/ές: Χριστοδουλάκη E.
#επιβλέποντες: Μάρδα N.
#σύμβουλος: Καραδήμας Κ.
#χρονολογία: Απρίλιος 2015 
#μάθημα: Διπλωματική εργασία 
#σχολή/τμήμα: Αρχιτεκτονική σχολή ΕΜΠ


Ο αυτοσχεδιασμός (imrovisation) βασίζεται στην ικανότητα του να ζεις την κάθε στιγμή και να επηρεάζεσαι από αυτήν. Είναι μια τέχνη που χαρακτηρίζεται από προσαρμοστικότητα και δημιουργικότητα με αφορμή ένα στιγμιαίο ερέθισμα.
Η επιδεξιότητα που αποκτά κανείς μέσω του αυτοσχεδιασμού έχει πάρα πολλές εφαρμογές και στη ζωή μας, πέραν της θεατρικής σκηνής. Διδάσκει τη συνεργασία, την εμπιστοσύνη, την αξιοποίηση της κάθε στιγμής χωρίς προβληματισμούς για το πριν ή το μετά και την αντιμετώπιση των προσωπικών φόβων.
Στόχος της αυτοσχεδιαστικής διαδικασίας είναι η εγρήγορση της σκέψης, η ενίσχυση του αυθορμητισμού, της αυτοπεποίθησης, της δημιουργικότητας, της φαντασίας και της αίσθησης χιούμορ. Μαθαίνει κανείς να αντιμετωπίζει το φόβο της αποτυχίας, να γελά συχνότερα  και να παίζει, να ακούει και να παρατηρεί τον κόσμο που τον περιβάλλει, αλλά και να αντιμετωπίζει και να προσαρμόζεται με ταχύτητα σε απρόσμενες και άγνωστες συνθήκες.
Ο θεατρικός αυτοσχεδιασμός έχει τη αφετηρία του στις ΗΠΑ, όταν τη δεκαετία του ’60 αναγνωρίστηκε ως θεατρικό είδος και ανεξάρτητο πια από το κλασσικό θέατρο εμφανίστηκαν οι πρώτες παραστάσεις. Η διαφορά με το κλασσικό θέατρο είναι ότι στο αυτοσχεδιαστικό θέατρο δεν υπάρχει σενάριο, ρόλοι, σκηνοθέτης, σκηνικά ή οτιδήποτε άλλο προκαθορισμένο. Οι ηθοποιοί ανεβαίνουν στη σκηνή και σε συνεργασία με το κοινό, βρίσκεται το θέμα της παράστασης και η παράσταση δημιουργείται εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Τα τελευταία χρόνια, το είδος αυτό θεάτρου έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστό και στην Ελλάδα. Έτσι δημιουργήθηκε και η ανάγκη στέγασης του νέου αυτού είδους τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην πράξη.
Για την ένταξη αυτού του κτιρίου στην πόλη επιλέχθηκε η περιοχή του Μεταξουργείου, καθώς υποστηρίζεται από ένα μεγάλο δίκτυο θεατρικών χώρων και χώρων πολιτισμού και βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Οι λειτουργίες χωρίστηκαν σε 2 κτιριακές μονάδες. Η πρόθεση ήταν η διασπορά στον αστικό ιστό, ώστε να κρατηθεί μικρός αριθμός ορόφων, αλλά και ο πλήρης διαχωρισμός των λειτουργιών που φιλοξενεί η κάθε μονάδα. Οι λειτουργίες του ενός κτιρίου περιλαμβάνουν τις αίθουσες μαθημάτων του θεατρικού αυτοσχεδιασμού, μία υποδοχή, μία βιβλιοθήκη / χώρο συνάντησης και τους απαραίτητους χώρους λειτουργίας κάθε κτιρίου, δηλαδή τους χώρους υγειινής και βοηθητικούς / αποθηκευτικούς χώρους. Στην απέναντι πλευρά με άξονα την οδό Αγησιλάου, τοποθετείται η δεύτερη κτιριακή μονάδα, η οποία φιλοξενεί έναν κλειστό χώρο παραστάσεων 75 θέσεων, ένα εξωτερικό αμφιθέατρο 50 θέσεων και ένα bar theater. Χαρακτηριστικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η διαμπερής κίνηση των χρηστών αλλά και των περαστικών από τον πεζόδρομο της Γρανικού ως τους χώρους παραστάσεων. Ο περαστικός είναι ελεύθερος να περάσει μέσα από το κτίριο, ακόμα και αν αυτό δεν είναι ο προορισμός του, να κινηθεί στις επικλινείς γέφυρες, να κινήσει τις περιστρεφόμενες θύρες που βρίσκονται στην διαδρομή του ή να τις παρακάμψει και να βρεθεί στην οδό Αγησιλάου, μετά την πρώτη του πλέον εμπειρία με τον αυτοσχεδιασμό. Το ίδιο το κτίριο προκαλεί, το ίδιο το κτίριο προσκαλεί το κοινό να γνωρίσει και να έρθει σε επαφή με αυτό το νέο θεατρικό είδος που είναι ο θεατρικός αυτοσχεδιασμός. Η κίνηση με άξονα κάθετο στην οδό Αγησιλάου, οδηγεί τον χρήστη από τη θεωρία… στην πράξη, από την εκπαίδευση… στην σκηνή.

Ο τρόπος σχεδιασμού της σχολής θεατρικού αυτοσχεδιασμού έγινε με μετάφραση των αρχών του αυτοσχεδιασμού σε αρχιτεκτονικά μοντέλα τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν ως αρχιτεκτονικά συνθετικά εργαλεία. Οι αρχές αυτές είναι:

αυθορμητισμός
ετοιμότητα
ναι
πρωτοβουλία
ρίσκο

Αυθορμητισμός
Η έννοια του αυθορμητισμού οδηγεί αναμφίβολα σε μια απειρία πιθανών αποτελεσμάτων. Απομακρύνει δεσμεύσεις και περίπλοκες σκέψεις και επιτρέπει στην δημιουργία πρωτότυπων, πηγαίων λύσεων. Μια αυθόρμητη δράση ή αντίδραση χαρακτηρίζεται επίσης, από φυσικότητα και αγνότητα αφού αποτελεί μια προσωπική και στιγμιαία σύνταξη και παράθεση του εσωτερικού μας. Το προφανές, το πρωταρχικό και λογικό είναι αυτό που εξάγει ως προϊόν ο αυθορμητισμός. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει πως οποιαδήποτε επιλογή θέτει ως λανθάνουσα οποιαδήποτε άλλη. Αυθόρμητες δράσεις συντάσσουν μια καθαρή και δυναμική σκηνή παρασέρνοντας την πλοκή σε ανεξερεύνητα μονοπάτια.
« Η ελευθερία βρίσκεται στο να επιλέξεις την επόμενη κίνηση, η ικανότητα είναι στο να επιλέξεις τι είναι αυτό που θα οδηγήσει σε μια γενική κατεύθυνση που πρέπει να πάρουμε ώστε να διατηρηθεί μια στρατηγική.
Η γνώση και η τεχνογνωσία βρίσκονται στην ικανότητα να βρίσκεις ( και να καλλιεργείς) πολλές επιλογές».

Ετοιμότητα
Η αυτοσχεδιαστική θεατρική δράση προϋποθέτει την ετοιμότητα, καθώς ο,τιδήποτε προκύπτει στη σκηνή θα πρέπει να υιοθετηθεί αυτόματα από τους πρωταγωνιστές της. Η ετοιμότητα είναι εκείνη που θα αποτελέσει εργαλείο για μια επιτυχημένη διάδραση μεταξύ των αυτοσχεδιαστών, αφού το μη-προκαθορισμένο και το απρόοπτο είναι χαρακτηριστικά του αυτοσχεδιασμού.  Ο καθένας θα πρέπει να παρακολουθεί με προσοχή ώστε να μπορεί να γίνεται έτοιμος δέκτης του απρόοπτου, να το επεξεργάζεται αυτόματα και να το μεταλλάσει, να το εξελίσσει και να παράγει κάτι που δημιουργεί μια συνέχεια με τα προηγούμενα.  Η σκέψη του αυτοσχεδιαστή θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε κάθε ενδεχόμενο χωρίς να εγκλωβίζεται και να τον καθιστά έτοιμο να δρομολογεί συνέχειες.

Ναι
Κάθε αυτοσχεδιαστική δράση, κάθε αυτοσχεδιαστική παράσταση, βασίζεται στη θετική σκέψη των ατόμων και δομείται πάνω σε μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ αυτών. Σε πρώτο επίπεδο, ο αυτοσχεδιαστής λέει ‘’ναι’’ στην αρχική του σκέψη, χωρίς αμφιβολίες για την έκβαση του αποτελέσματος. Το αποτέλεσμα θα είναι επιτυχές, αν καθ’ όλη τη διάρκεια της σκηνικής δράσης ακολουθηθεί η ίδια λογική της καταφατικής απόκρισης. Με άλλα λόγια η κάθε επιλογή είναι θεμιτό να υποστηρίζεται από την αρχή ως το τέλος της, όχι μόνο από εκείνον που την πήρε αλλά από όλους τους συμμετέχοντες. Με τον τρόπο αυτό, ο μηχανισμός κίνησης του στιγμιαίου σεναρίου ενεργοποιείται αυτόματα, παράγοντας πάντα διαφορετικά αποτελέσματα.
Το ‘’ναι’’ στην πρώτη προσωπική σκέψη και επιλογή, λειτουργεί ως ένας πηγαίος αυθορμητισμός που εξασκείται και είναι απαραίτητος για την εγρήγορση της αυτοσχεδιαστικής λαμπαδηδρομίας μεταξύ των ατόμων. Οι πληροφορίες και τα δεδομένα που ο καθένας λαμβάνει θα πρέπει χωρίς δεύτερη σκέψη να τα εμπλουτίσει και να τα μεταδώσει στον επόμενο με εγρήγορση ώστε να μην παρεμποδίσει τη ροή της σκηνής. Η αμφιβολία, ή η αρνητική κριτική δε συνάδουν με μια δυναμική αυτοσχεδιαστική δράση.

Πρωτοβουλία
Η  έννοια της πρωτοβουλίας στην αυτοσχεδιαστική διαδικασία αφορά στη λήψη μιας απόφασης. Η δυναμική μιας απόφασης συντελεί στην παραγωγή ενός αντίστοιχου δυναμικού παραγόμενου αποτελέσματος, που στην περίπτωση του θεατρικού αυτοσχεδιασμού, το αποτέλεσμα αυτό είναι η σκηνή. Λαμβάνοντας την απόφαση, ενεργοποιείται μια διαδοχή αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν μέσω των οποίων και θα ολοκληρωθεί η κάθε σκηνή. Η πορεία αυτή, είναι ουσιαστικό να μην εμπεριέχει δεύτερες σκέψεις ή αναίρεση των επιλογών, αλλά να εξελίσσεται χωρίς στάσεις προς μια κατεύθυνση που ορίζεται επί τόπου. Η έννοια του λάθους δεν υφίσταται, καθώς κάθε απόφαση αποτελεί ένα βήμα στην πορεία αυτή, που ωστόσο θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε. Η επαρκής υποστήριξη της όποιας απόφασης, ακόμα και αν αυτή είναι στιγμιαία θα πρέπει να υποστηρίζεται έως το τέλος της πορείας από όλους τους συμμετέχοντες της σκηνής, προκειμένου ο τελικός σκελετός της να μην αποκαλύπτει την τυχαιότητα και τα διαφορετικά πιθανά μονοπάτια που θα μπορούσαν να είχαν ακολουθηθεί. Ο φαινομενικός μονόδρομος μιας διακλάδωσης με άπειρες κατευθύνσεις οφείλεται στην ισχύ της πρωτοβουλίας όπως αυτή προκύπτει από την αιτιολόγηση και υποστήριξή της από την αρχή έως το τέλος της διαδρομής.

Ρίσκο
Οι πραγματικότητες που δημιουργούνται σε μια αυτοσχεδιαστική σκηνή δεν έχουν όρια.  Αυτό οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό, στο ρίσκο που παίρνει ο αυτοσχεδιαστής χωρίς να διστάζει. Ο δισταγμός οδηγείται από το φόβο κάποιας ενδεχόμενης αποτυχίας, το φόβο της προσωπικής έκθεσης. Επομένως το ρίσκο, στηρίζεται στο να αποδέχεται κανείς την πιθανότητα αποτυχίας, μιας αποτυχίας που στην πραγματικότητα θα πάψει να ισχύει από τη στιγμή που θα γίνει αποδεκτή. Η κατάλληλη υποστήριξη της κάθε τολμηρής επιλογής, της κάθε έκβασης μετατρέπει την ‘’απειλητική αποτυχία’’ σε ένα αποτέλεσμα εξίσου δυναμικό με τα υπόλοιπα. Με λίγα λόγια, το ρίσκο, αναιρεί την έννοια της αποτυχίας, καθώς αυτή συνήθως ορίζεται μέσα από τον εγκλωβισμό του ατόμου σε ένα μονόδρομο διστακτικότητας.

Τα μοντέλα που προέκυψαν από την ανάλυση των αρχών αυτών αφού πήραν τρεις διαστάσεις χρησιμοποιήθηκαν ως το κύριο εργαλείο για τον σχεδιασμό του κτιρίου του αυτοσχεδιασμού.
Το κτίριο της εκπαίδευσης χαρακτηρίζεται από μεταβλητότητα με κύριο στοιχείο τα κινούμενα, περιστρεφόμενα πανέλα τα οποία προσαρμόζουν το μέγεθος των αιθουσών μαθημάτων στις ανάγκες του χρήστη αλλά και τα μεταλλικά διάτρητα συρόμενα πανέλα σκίασης που δημιουργούν ένα κέλυφος στη μεταλλική κατασκευή και μεταβάλλουν την όψη του κτηρίου ανάλογα με τις επιρροές του περιβάλλοντος αλλά και τη βούληση του χρήστη.

Τόσο ο περαστικός όσο και ο χρήστης διαδρά με το κτίριο, το αγγίζει, το αλλάζει, το περιεργάζεται, αφήνει το στίγμα του και αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό του αυτοσχεδιασμού, τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος που είμαστε έτοιμοι να λάβουμε και να επεξεργαστούμε.


#Title: Improvisation_ School theatre improvisation in Kerameikos
#Student: Christodoulaki E.
#Supervisor: Marda N.
#Advisor: Karadimas K.
#Year: April 2015
#Course: Diploma Thesis
#School: NTUA School of Architecture

Improvisation (improvisation) based on the ability of living every moment, and be influenced by that. It is an art, which is characterized from flexibility and creativity in response to a momentary impulse.
The skill, that one person acquires (through improvisation) has many applications in our life, beyond the theater scene. It teaches us for example cooperation, trust, utilization of every moment, without thinking the problems of our life or the personal fears.
The aim of the improvisational process is the alertness of thought, strengthening spontaneity, confidence, creativity, imagination and sense of humor. The person, first of all, will learn how to deal with the fear of failure, secondly, laughing often and playing, listening and observing the world around him, but the basic thing that he will learn is the dealing and conditioning in unknown and unexpected situations.  
The starting point for theatrical improvisation was in the USA, when at the sixties, it recognized as theatrical genre and independent, away from classic theater, appeared in first performances. The difference with the classical theater is that in the improvisational theater there is no script, roles, director, stage or whatever predetermined. The actors are on stage and in cooperation with the public, find the theme of the show and the show starts and cans change every moment. In recent years, this type of theater has become particularly known in Greece. This created the need of integration in this new gerne, especially in two sections education and practise.

For the integration of this building in the city selected area of ​​Metaxourgio, as supported by a large network of theatrical spaces and cultural spaces in the center of town. The functions are divided in 2 building units. The intention was to disperse the urban fabric, to keep a small number of floors, and complete separation of the functions that hosts each unit. The functions of a building including the halls courses of theatrical improvisation, a socket, a library / meeting space and the necessary operating spaces of each building, for example restrooms and auxiliary spaces / storage rooms. In the opposite side of driven street Agisilaou has been placed the second building unit, which hosts an enclosure  place  for shows with 75 positions, a 50-seat outdoor amphitheater and a bar theater. A characteristic feature of the composition is the through movement of users and passengers from the pedestrian area of ​​Granicus as the show rooms. The passenger is free to pass through the building, even if it is not his destination, he cans to move on sloping bridges, to open the turnstiles located in the path or bypass them and find the street Agisilaou ,after first longer experience with improvisation. The building itself causes, the building itself invites the public to know and come in connection with this new theater genre that is the theatrical improvisation. The movement axis perpendicular to the street Agisilaou guides the user from the theory ... in practice, education ... the scene.
The way of designing the school theater improvisation was translating the principles of improvisation in architectural models which were then used as synthetic architectural tools.

These principles are:
spontaneity
readiness
yes
initiative
risk

Spontaneity
The concept of spontaneity undoubtedly leads to a myriad of possible outcomes. It removes commitments and complexes thoughts and allows the creation of original, complete source solutions. A spontaneous action or reaction is also characterized by naturalness and purity since it is a personal and instant syntax and juxtaposition of our interior. The spontaneity is exported as the obvious, the primary and logical product . This, however, does not mean that any selection sets the latency any other. Spontaneous actions prepare a clean and dynamic scene  driving in the plot of unexplored paths.
"Freedom is to choose the next move, the ability to choose what it will lead to a general direction and we must take, maintaining a strategy.
Knowledge and expertise lie in the ability to find (and to cultivate) many options."

Readiness
The improvisational theatrical action requires preparedness, whatever occurs in the scene will be automatically accepted by the protagonists. Readiness is the one that will provide a tool for a successful interaction between improvisers, since the non-predetermined and the unexpected characteristic of improvisation. Everyone should pay attention because he has to be the receiver of the unexpected, to edit this and change,to evolve and produce something that creates a continuity with the past. The thought of improviser should be open to all eventualities without trapped and it makes ready to launch sequels.

Yes
Each improvised action, every improvisational performance, based on positive thinking people and built on a relationship of mutual trust between them. In the foreground, the improviser says '' yes '' to the original thought, no doubt about the outcome of the result. The result will be successful if throughout the duration of the stage of action follows the same logic of an affirmative response. In other words, each option cans legitimately be supported from the beginning to the end, not only by the person who took it but by all participants. Thus, the drive mechanism of instant scenario is automatically activated factor always different results.
The '' yes '' to the first personal reflection and choice, acts as a source spontaneity exerted and is required to alert the improvised torch among individuals. The information and data that everyone should take without a second thought to enrich and transmit them to the next with vigilant so as not to hinder the flow of the scene. The doubt, or criticism is not consistent with a dynamic improvisational activity.

Initiative
The concept of the initiative in the improvisational process relates to making a decision. The dynamics of a decision helps to produce a corresponding potential produced effect, in the case of theatrical improvisation, this result is the scene. Taking the decision triggered a success of decisions to be taken by them would complete every scene. This way, it is essential does not involve second thoughts or undo options, but without stops evolving in a direction that it is defined on the spot. The concept of error does not exist, as every decision is a step in this path, which however could be any. Adequate support of any decision, even if it is momentarily, should be supported by the end of the course all participants of the scene so the final skeleton without revealing the randomness and the different possible paths that could have been followed . The apparent one-way street branching infinite directions due to the effect of the initiative as revealed by the justification and support from the beginning to the end of the route.

Gamble
The realities created in an improvised tent that has no limits. This was made due to a large extent, the risk of getting the improviser without hesitating. The hesitation is driven by the fear of a possible failure, fear of personal exposure. Therefore the risk, based on to one accepts the possibility of failure, support of each courageous choice, each outcome converts '' threatening failure '' to a result equally dynamic with the rest. In short, risk, negates the concept of failure, as this is usually defined through entrapment of the individual in a one-way reluctance.

Models emerged from the analysis of these principles since they took three dimensions were used as the main tool for planning the building of improvisation.
The building of education is characterized by volatility main element moving, rotating panels which adapt the size of the course rooms to user needs and the perforated metal shading sliding panels that create a shell on the metal construction and alter the appearance of the building according to the influences of the environment and the users will.
Both the passengers and the users interact with the building, the touches, the changing, pry, leaves its mark and this is the main feature of improvisation, the environmental stimuli that we are ready to receive and process.





























video





No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...