ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ ΜΑΣΤΟΡΟΧΩΡΙΩΝ ΚΟΝΙΤΣΑΣ

#Τίτλος: Κέντρο μαθητείας της τέχνης της πέτρας στην εξοχή Μαστοχωρίων Κόνιτσας
#φοιτητής/ές:  Πλιάκος Α.
#επιβλέποντες: Τσιράκη Σ.
#σύμβουλος: Kαραδήμας Κ.
#χρονολογία: Μάρτιος 2015
#μάθημα: Διπλωματική εργασία  
#σχολή/τμήμα: Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ


Η συγκεκριμένη μελέτη αφορά στο σχεδιασμό ενός κέντρου μαθητείας της τέχνης της πέτρας στο χώρο ενός ανενεργού λατομείου, στην περιοχή Εξοχή Μαστοροχωρίων Κόνιτσας.

Η συγκεκριμένη περιοχή επιλέχθηκε για λόγους που έχουν να κάνουν αρχικά με τις μνήμες και την ιστορία του τόπου, καθώς τα Μαστοροχώρια υπήρξαν μία από τις μεγαλύτερες κοιτίδες μαστόρων της πέτρας στον ελλαδικό χώρο. Η διάσωση, η διατήρηση και η αναβίωση της τέχνης της πέτρας, μιας τέχνης  που σταδιακά μετά τις δεκαετίες ’60-’70 εγκαταλείπεται, καθώς και η ενίσχυση της τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής που γίνεται τα τελευταία χρόνια με την ήπια εκμετάλλευση των φυσικών της πόρων και του εναλλακτικού τουρισμού (περιβαλλοντικός, πολιτισμικός, φυσιολατρικός, θρησκευτικός, αθλητικός) συνέβαλαν εξίσου στην επιλογή της τοποθεσίας. Ενώ τέλος, το κέντρο μαθητείας συνιστά και μία απάντηση στη συνεχή ανάγκη των οικισμών για επισκευές  και επανάχρηση του κτιριακού τους δυναμικού.

Πιο αναλυτικά το ανενεργό λατομείο, ως χώρος επέμβασης, παρέχει τη δυνατότητα στους μαθητές της τέχνης της πέτρας να αποκτήσουν μία άμεση και βιωματική σχέση με το υλικό. Έχουν δηλαδή τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν όλη τη διαδικασία της επεξεργασίας της πέτρας σε κάθε της βήμα, από την εξόρυξη και τη διαλογή της μέχρι τη λάξευση και το χτίσιμό της. Ταυτόχρονα όμως ικανοποιείται και η ανάγκη επανάχρησης και αξιοποίησης του λατομείου, ενός λατομείου από τα δεκάδες στο Ν. Ιωαννίνων, τα οποία αφημένα στο πέρασμα των χρόνων, εγκυμονούν πλέον κινδύνους τόσο για το περιβάλλον όσο και για τους κατοίκους της περιοχής.

Κεντρική συνθετική ιδέα είναι η οργάνωση του κτιρίου πάνω σε έναν κάναβο που σταδιακά αποδομείται. Αρχικά υπάρχουν οι τρεις πρώτες ζώνες που περιέχουν όλους τους στεγασμένους χώρους της σχολής, δηλαδή τον πιο συμπαγή κτιριακό όγκο, και οι οποίες αγκυρώνονται στη μία πλευρά του λατομευμένου βράχου. Στις δύο επόμενες ζώνες, στο σημείο που η κτιριακή μάζα αρχίζει και διαλύεται, βρίσκονται τα υπαίθρια εργαστήρια, το πιο νευραλγικό κομμάτι της σχολής, ενώ το τελευταίο κομμάτι αποτελείται από διάσπαρτα πλέον, πέτρινα τοιχία (ξερολιθιές, τοίχους αντιστήριξης κ.λπ.), και λιθόστρωτα, πλακόστρωτα και βοτσαλωτά όπου οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα παρέμβασης στο κτίριο μέσα από τη διαδικασία χτισίματος, διάλυσης και ξαναχτισίματός τους στα πλαίσια της πρακτικής τους εξάσκησης.

Το κτίριο δε φιλοξενεί μόνο τη διαδικασία της επεξεργασίας και του χτισίματος της πέτρας αλλά αποτελεί το ίδιο, κομμάτι της διδασκαλίας. Ένας ζωντανός οργανισμός, με σαφές όριο αφετηρίας αλλά χωρίς συγκεκριμένη απόληξη, μεταβαλλόμενος σύμφωνα με τις ανάγκες της διδασκαλίας. Αυτή η σταδιακή διάλυση του κτιρίου, σε συνδυασμό με την αμφιθεατρική οργάνωση των χώρων οι οποίοι ακολουθούν τις υψομετρικές καμπύλες του τοπίου, επιχειρούν να εντάξουν το κτίριο σε αυτό το υβριδικό περιβάλλον άγριας φυσικής και τεχνητής (λατόμευση του βράχου) ομορφιάς.

Αξιοσημείωτη είναι η ύπαρξη μιας πέτρινης κατασκευής που φιλοξενούσε το σπαστήρα του λατομείου και η οποία παραμένει ως έχει και λειτουργεί ως ένα είδος πρόπυλου.
Η σχολή, πέρα από τους υπαίθριους και τους κλειστούς εργαστηριακούς χώρους, περιέχει υπαίθριο αμφιθέατρο, ξενώνες φιλοξενίας, αποθηκευτικούς χώρους δομικών υλικών και εργαλείων, βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο, αίθουσα προβολών, ένα μικρό εκθεσιακό χώρο, αποδυτήρια, WC, κουζίνα - καθιστικό και διάφορους άλλους υποστηρικτικούς χώρους.


#Title: Stonemasonry School in Mastorochoria Konitsas
#Students: Pliakos Α.
#Supervisor: Tsiraki S.
#Advisor: Karadimas K.
#Year: March 2015
#Course: Diploma Thesis
#School: NTUA School of Architecture


Objective of this project was to design a Stonemasonry school within the site of an inactive quarry, at Eksohi Mastorochorion Konitsas.

The certain region was chosen for reasons that have primarily to do with the memories and the history of the place, as Mastorochoria have acted as one of the most important sources of stonemasons in Greece. The preservation and the revival of the art of stone, an art which has been gradually abandoned after the decades of ’60-’70, as well as supporting of the tourist development of the region have equally contributed to the site selection; the latter is lately achieved through the mild exploitation of its natural resources and the alternative forms of tourism (environmental, cultural, naturalistic, religious, athletic). Last but not least, the school serves as an answer to the continuous need of small traditional settlements for reparations and re-use of their building potential.

More specifically the inactive quarry, as a site of intervention, offers the possibility to students of the art of stone, to gain a more direct and experiential relationship with the material. This means that they get the chance to attend the whole procedure of stone processing step by step, from mining and sorting up to its final shaping and building. At the same time, the additional need for the re-utilization of the quarry is satisfied; a quarry among the dozens of quarries within the regional unit of Ioannina, which, left in the passing of time, do exhibit risks so for the environment as well as for the resident population.

Core synthetic rationale for the construction is the organization of the structure upon a grid that is gradually de-constructed (fades out). At first there are the three first zones, which include all the covered areas of the school, and constitute the most solid part of the building, and which are ‘anchored’ to the outskirts of the quarried rock. In the next two zones, at the point where the building mass begins to dissolve, the outdoor workshop areas - the most neuralgic part of the school - are located. The last part consists of scattered stone walls (dry stone walls //kserolithies//, retaining walls etc.) as well as cobbled, paved and pebbled streets, where students can intervene in the construction throughout the building, disintegration and re-building process, within the framework of their practical training/practice.
The school does not only accommodate the processing and building of stone but may also act as part of the learning process; a living organism, with a definite starting point but without a specific ending, continually changing according to the teaching needs. This gradual fading of the building, in combination with the amphitheatrical organization of its spaces that follow the contours of the landscape, attempt to integrate the building into this hybrid environment of wild natural and artificial (rock quarring) beauty.

A pre-existing stone - concrete construction, in which the stone crusher’s mechanism was accommodated, remains as it is and functions as a pre-gate.

Apart from the outdoor and closed workshop areas, the school includes an open-air amphitheater, guest rooms, storerooms of building materials and tools, a library with a reading room, projection room, a small exhibition room, locker room, toilets, a kitchen/ living room and several other supporting facilities.


















No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...