What’s next? A guide to architectural career-Nota Tsekoura












Kαι μετά τι? Ένας οδηγός για νέους αρχιτέκτονες. Νότα Τσεκούρα



What’s next? A guide to an architectural career.
Και μετά τι? Ένας οδηγός για νέους αρχιτέκτονες.


Η στήλη “what’s next?” (Και μετά τι;) απευθύνεται στους φοιτητές και απόφοιτους αρχιτεκτονικών σχολών και γενικότερα νέων που δραστηριοποιούνται στο χώρο των δημιουργικών επαγγελμάτων (αρχιτεκτονική, design, φωτογραφία, illustration, κ.α). Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε νέους αρχιτέκτονες και δημιουργούς, που εν μέσω κρίσης και παρά τις δυσκολίες, αποφάσισαν να «ακολουθήσουν το όνειρό τους» και κατάφεραν να επιτύχουν ο καθένας στον τομέα του. Πρόκειται για μια σειρά μικρών συνεντεύξεων-αφιερωμάτων σε ανθρώπους που κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα, μας εμπνέουν, τους θαυμάζουμε και μας κάνουν να αισιοδοξούμε για το μέλλον του χώρου. 


“What's Next?” is a thread adressing students and young professionals of creative orientation, such as architects, designers, photographers, illustrators etc. It aims to host interviews of young architects and creators that, despite of the difficulties imposed by the crisis, managed to pursue their dreams with success. “What's next?” will present a series of short panoramas about people taking their first inspiring steps, making us feel optimistic about what is yet to come.  


Η Νότα Τσεκούρα, γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Πατρών και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο “Masters in Advanced Architecture” από το IAAC στη Βαρκελώνη. Είναι η ιδρυτής, διευθυντής του ανεξάρτητου Κέντρου Έρευνας Space Under. Είχε τη θέση της Ακαδημαϊκής συντονίστριας στο IAAC για τα διεθνή μεταπτυχιακά προγράμματα. Ως αρχιτέκτονας εργάστηκε σε μεσαίας/μεγάλης κλίμακας έργα. Έχει συμμετάσχει  σε διάφορες διεθνείς εκθέσεις (όπως η Μπιενάλε της Βενετίας).

Nota Tsekoura, was born in Athens, studied architecture at the University of Patras and received a master's degree "Masters in Advanced Architecture" from IAAC in Barcelona. She is the founder and director of the independent Center for Research Space Under. Prior to that she held the position of the Academic Coordinator at IAAC for the international postgraduate programs. As an architect she worked in medium and large scale projects and proposals. She has participated in various international exhibitions, one of which is the Venice Biennale.  


Το ανεξάρτητο Κέντρο Έρευνας για την Αρχιτεκτονική και τις νέες Τεχνολογίες Space Under αποτελείται από μια ομάδα αρχιτεκτόνων καθώς και έναν αριθμό συνεργατών από τον χώρο της τέχνης, της αρχιτεκτονικής και της επιστήμης. Τα κύρια μέλη της ομάδας είναι οι:Νότα Τσεκούρα, Μαριλένα Γεωργαντζή, Σοφία Τσεκούρα,Παύλος Μπακαγιάννης, Χρήστος Σπετσέρης και το νεότερο μέλος μας Morten Bulow.



Space Under, Centre for Research Architecture and Technology consist of a team of architects with a number of collaborators that arrive from the fields of art, architecture and science. The main members of Space Under team are Nota Tsekoura, Marilena Georgantzi, Sofia Tsekoura, Pavlos Bakagiannis,Christos Spetseris and our newest member Morten Bulow.




#1  Πες μας λίγα λόγια για το αρχιτεκτονικό σου υπόβαθρο;

Από την παιδική μου ηλικία ήθελα να ασχοληθώ με την τέχνη, κυρίως γλυπτική και ζωγραφική.  Η Αρχιτεκτονική τότε ήταν απλά ένας συμβιβασμός ώστε να αποκτήσω ένα πτυχίο με λιγότερη επαγγελματική αβεβαιότητα (τουλάχιστον για εκείνη την εποχή) χωρίς να αποκλίνω πολύ από την ανάγκη μου για δημιουργία. Ταυτόχρονα με τις σπουδές μου επιδίωξα να δοκιμάσω και άλλες τέχνες όπως η υποκριτική και η σκηνοθεσία ενώ δεν σταμάτησα να ζωγραφίζω. Κάπου εκεί η αρχιτεκτονική σταμάτησε να είναι συμβιβασμός και έγινε πλέον συνειδητή επιλογή.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στην αρχιτεκτονική στο Πολυτεχνείο Πατρών προσπαθούσα πάντα να βρω σημεία όπου θα μπορούσα να εντάξω όλο και περισσότερα εικαστικά στοιχεία στην πρακτική μου. Εκεί άρχισε να με ιντριγκάρει ο συγκερασμός αρχιτεκτονικής, τέχνης και επιστήμης και η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ τους ως το κύριο συστατικό της μεθοδολογίας σχεδιασμού. Έχοντας μπει σε αυτή τη διαδικασία άρχισα να αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο την δυναμική της σχέσης τέχνης και επιστήμης και το ευρύ πεδίο εξερεύνησης που εμπεριέχεται σε αυτήν.
Για τον ίδιο λόγο επέλεξα να ακολουθήσω μεταπτυχιακές σπουδές που η ακαδημαϊκή τους ατζέντα να είναι χτισμένη πάνω σε διεπιστημονικά πλαίσια (Masters in Advanced ArchitectureIAAC). Έπειτα θεωρούσα σημαντικό βήμα για την επαγγελματική μου διαμόρφωση να δουλέψω και να ζήσω σε μια ξένη χώρα, κάτι που συνέβη για τα επόμενα χρόνια.
Θεωρώ μεγάλη και σημαντική την επαφή μου με διεθνώς αναγνωρισμένους αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω κατά τη διάρκεια εργασίας μου στο IAAC στην Βαρκελώνη αλλά και στα πλαίσια του editorial του Space Under. Τέτοιες επαφές σε κρατάνε με όρεξη στο στόχο σου. Το πάθος των ανθρώπων που θαυμάζεις για τη δουλεία τους σε γεμίζει και εσένα με πάθος και επιμονή. Ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι να συνεργάζεσαι με ταλαντούχους και ικανούς ανθρώπους γιατί κάπου εκεί είναι που γινόμαστε όλοι καλύτεροι. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό σε αυτό το κομμάτι.

Describe your architectural background with a few words.

Since my childhood I wanted to deal with art, especially sculpture and painting.Architecture then was just a compromise to receive a degree with less professional uncertainty (at least for that time) without departing far from my need to create. In parallel with my studies I pursued other arts such as acting and directing while continued painting. At around that time architecture stopped being a compromise and became a conscious choice. During my studies in architecture at the Polytechnic School of Patras I was always trying to find areas where I could integrate more and more artistic elements in my practice. There I began to be intrigued by the blending of architecture, art and science and how the information-sharing between them could play a significant role in the design methodology. Having come into this understanding, I realized how dynamic the relationship between art and science is and the great area of exploration contained therein. For the same reason I chose to pursue postgraduate studies that their academic agenda was built upon an multidisciplinary framework (Masters in Advanced Architecture-IAAC). Then I considered as an important step for my professional formation to work and live in a foreign country, something that happened for the following years.
I consider of great importance my contact with internationally renowned architects and artists that I had the opportunity to meet during my work at IAAC in Barcelona but as well within the frame of the editorial of Space Under. Such contacts keep you focused to your target. The passion of people that you admire for their work fills you with passion as well and persistence. Even more important though is to collaborate with talented and capable people because that's when you become better. I consider myself very lucky in this aspect.


 Αdaptive spaces to human presence_team project_ master_2009


#2  Ποιό ήταν το επόμενο βήμα μετά το πτυχίο και πώς κατέληξες στη συγκεκριμένη επιλογή; Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Θεωρώ καθοριστικά για την πορεία μου το μεταπτυχιακό και τη δουλειά μου στην Ισπανία. Τα πράγματα κύλησαν αλυσιδωτά θα έλεγα και η μια δουλειά έφερνε την άλλη. Είχα την ευκαιρία να δουλέψω δίπλα σε έναν εξαιρετικά ταλαντούχο αρχιτέκτονα τον Willy Muller στο γραφείο Willy Muller Architects στην Βαρκελώνη. Εκεί, πέραν από τα ενδιαφέροντα και σχεδιαστικά προκλητικά έργα που σχεδιάζαμε έμαθα κάτι αρκετά σημαντικό, ότι η δουλεία δεν έρχεται σε εσένα, όσο μεγάλο γραφείο και να είσαι, τη δουλειά την κυνηγάς πάντα εσύ. Πρέπει λοιπόν να έχεις πάντα την διαύγεια, την εγρήγορση και τo όραμα να προτείνεις έργα.
Έπειτα πολύ σημαντικός ήταν για μένα ο σχεδιασμός και η κατασκευή μιας από τις πρώτες εκθέσεις 3d printing στον κόσμο. Δουλέψαμε πάνω σε αυτό το έργο με τη συνάδελφο Αρετή Μαρκοπούλου για αρκετούς μήνες και η έκθεση άνοιξε στο μουσείο DHUB της Βαρκελώνης το 2010. Μετά την έκθεση η δουλειά μου ως ακαδημαϊκή συντονίστρια για τα μεταπτυχιακά προγράμματα του IAAC, μου άνοιξε νέους ορίζοντες και με  οδήγησε σε μια πιο ολοκληρωτική ιδέα του τι μπορώ να κάνω μετά και πως θα μπορούσα να στήσω το δικό μου γραφείο.

After your graduation,how did you make up your mind on your next step it? What was it about?

I think that the critical point in my carrier course wasmy postgraduate studies and my employment in Spain. They all came as a chain reaction I would say and one job brought the other. I had the opportunity to work alongside a very talented architect Willy Muller at the office Willy Muller Architects in Barcelona.There, apart from the interesting and challenging design projects I worked on, I learned something very important, that projects do not always come to you, no matter how big the architecture firm is, you should always pursue new projects. Therefore somebody should always have the clarity, alertness and vision to propose projects. Secondly it was very important for me to design and fabricate one of the first 3d printing exhibitions in the world. We worked on this project with my colleague Areti Markopoulou for several months and the exhibition opened at the museum DHUB Barcelona in 2010. Afterwords my work as an academic coordinator for the postgraduate programs of the IAAC, opened me new horizons and led me to a more complete idea of what I can do next and how I can buildup my own office.

 fully print3d_dhub_section_room 3

fullyprint3d_dhub_2010

 fullyprint3d_dhub_montage_2010

#3  Τι δυσκολίες αντιμετώπισες και τι ευκαιρίες είχες βάσει αυτών των επιλογών σου;


Οι δυσκολίες είναι το μόνο δεδομένο, όποιες και να είναι οι επιλογές μας. Αυτό που αλλάζει είναι το μέγεθος αντοχής μας στις δυσκολίες, το ίδιο γίνεται και ο δείκτης αξιολόγησης του αν αγαπάς αυτό που κάνεις και αν το κάνεις με όσο λιγότερες εκπτώσεις γίνεται. Το να δουλεύεις σε μια ξένη χώρα αποτελεί από μόνο του δύσκολη συνθήκη αλλά η δυσκολία αυτή μετατρέπετε σε πρόκληση την οποία ακολουθεί η ικανοποίηση και οι μελλοντικές ευκαιρίες.
Ίσως η μεγαλύτερη δυσκολία να παρουσιάστηκε κατά την επιστροφή μου στην Ελλάδα. Κυρίως η προσαρμογή σε μια πραγματικότητα που καθιστά το επάγγελμα του αρχιτέκτονα κάτι άλλο, κάτι σχεδόν διεκπεραιωτικό και γραφειοκρατικό (βλέπε νομιμοποιήσεις κτλ) μειώνει την οποία αισιοδοξία να φέρεις στη χώρα σου ιδέες και μεθοδολογίες που βρίσκονται έξω από τις νόρμες. Αλλά και εδώ εμφανίζετε η πρόκληση να δείξεις κάτι διαφορετικό ακόμα και στους πιο παραδοσιακούς του επαγγέλματος.


What were the difficulties you encountered and the opportunities that came along with your choices?

The difficulties are the only certain matter, whatever our choices. What changes is our strength in difficulties, the same becomes the evaluation index of how much we actually love what we do and if we do it with the less deductions possible. When working in a foreign country is a difficult treaty by definition, but this difficulty is converting to a fulfilling challenge that might offer future opportunities. Perhaps the greatest difficulty presented after I returned to Greece. Mostly the fact of adapting to a reality that makes the architectural profession something else,something almost bureaucratic (see legalizations, etc.) which reduces the optimism to introduce to your country ideas and methodologies that are outside the norms. But here the challenge appearing is how to show something different even to more traditional architects. 



Acoustic panels_render_spaceunder office projects_2015




working model_acoustic panels_2015


#4  Με τι ασχολείσαι σήμερα και πώς θεωρείς πως συνδέεται με την ως τώρα πορεία σου; Πόσο ικανοποιημένος είσαι από αυτό και πόσο κοντά πλησιάζει σε αυτό που φανταζόσουν ως αρχιτεκτονικό έργο;


Έχω ιδρύσει και διευθύνω το ανεξάρτητο κέντρο έρευνας Space Under που αφορά στην αρχιτεκτονική και τις νέες τεχνολογίες. Το εγχείρημα Space Under νοιώθω πως αποτελεί φυσική εξέλιξη της επαγγελματικής μου καριέρας στην Ισπανία μιας και το ενδιαφέρον μου παραμένει ζωηρό στον συγκερασμό ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και πρακτικής. Αυτό που κέρδισα από τις επαγγελματικές μου εμπειρίες μου είναι να μην ξεφύγω από ένα εργασιακό πλαίσιο που με τοποθετούσε στο κέντρο της αρχιτεκτονικής μετεκπαίδευσης. Το να βρίσκεσαι σε ένα τέτοιο πλαίσιο έχει ως βασικό προτέρημα  να γνωρίζεις τις νέες κατευθύνσεις έρευνας από τη  γέννηση τους και να είσαι ενημερωμένος για κάθε τι πρωτοποριακό. Συνεπακόλουθα δεν σταματάς να μαθαίνεις και να κάνεις πειραματισμούς.  Δεν θα ήθελα λοιπόν να αποκλείσω τον εαυτό μου από αυτή τη συνθήκη. Έτσι με το που επέστρεψα στην Ελλάδα μου γεννήθηκε η ιδέα να ξεκινήσω ένα ‘υβρίδιο' μεταξύ κέντρου έρευνας και αρχιτεκτονικού γραφείου. Έτσι δημιουργήθηκε το Space Under,  με στόχο να προσφέρει αυτό το πλαίσιο εργασίας που παντρεύει την έρευνα με την πρακτική όχι μόνο σε μένα και την ομάδα που έχουμε δημιουργήσει αλλά και σε όποιον θέλει να πειραματίζεται σε νέες ιδέες και τεχνολογίες προς το κυνήγι του δικών του δημιουργικών εμμονών.

Έχοντας αναφορές από τα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια  σε αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες όπως οι:  Yona Friedman, Τάκης Ζενέτος, Ιάννης Ξενάκης, Gordon Matta Clark  και  ομάδες όπως οι Superstudio, οι Σιτουασιονιστές κτλ δεν θεώρησα ποτέ την αρχιτεκτονική ως ένα σκληρά ορισμένο επάγγελμα αλλά ως μια 'γλώσσα'  η οποία μπορεί να επικοινωνήσει σε πολλαπλά επίπεδα με πολλαπλούς τομείς, έχοντας ως βασική της αρμοδιότητα να δημιουργεί συνθήκες και σχέσεις. Μια απλή αρχιτεκτονική χειρονομία πολλές φορές είναι αρκετή.

Σε αυτό το ερώτημα νομίζω πως είναι θεμιτό να απαντήσουν και δύο από τα βασικά μέλη της ομάδας ώστε να είναι πιο ολοκληρωμένη η οπτική της ομάδας του Space Under.


Μαριλένα Γεωργαντζή: Οι ορίζοντες μου διαμορφώθηκαν αρχικά από τις σπουδές και από την εργασία μου σε αρχιτεκτονικά γραφεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Διευρύνθηκαν μέσα από συνεργασίες με σκηνοθέτες, γραφίστες αλλά και παιδαγωγούς. Κατ' επέκταση, απελευθερωμένη από τις νόρμες, αναζήτησα νέες προσεγγίσεις βίωσης, θέασης και δημιουργίας του χώρου. Εστίασα στις νέες τεχνολογίες, στη διάδραση (τεχνολογική ή μη), στην ομαδικότητα, στη 'bottom-up' σύνθεση και στη συμπληρωματικότητα των γνώσεων. Ως ενεργό μέλος της ομάδας Space UNDER, θεωρώ φυσική εξέλιξη των αναζητήσεων μου την απασχόληση σε αυτό το διεπιστημονικό χώρο.


Παύλος Μπακαγιάννης: Ασχολούμαι με την οργάνωση του εργαστηρίου ψηφιακών μέσων στο Space Under και παράλληλα ασχολούμε με διαγωνισμούς και μικρά σχεδιαστικά έργα σε συνεργασία πάντα με φίλους. Ο τρόπος που δουλεύω, το τι κάνω σήμερα δεν είναι αυτό που φανταζόμουν ως αρχιτεκτονικό έργο ξεκινώντας τις σπουδές μου, έχει σχέση με αυτό αλλα κυρίως είναι πιο κοντά σε αυτό που με το πέρασμα του χρόνου θέλω να είναι για εμένα η αρχιτεκτονική πρακτική.




What is your current occupation and in what way is it an asset to your professional life? Is it close to what you imagined architectural practice to be?


I have founded and I amcurrently directing the independent research centre Space Under a centre that focuses on architecture and new technologies. The project Space Under feels like a natural evolution of my professional career in Spain since my interest remains on the combination of an academic environment and a professional practice. The main gain from my experiences in my professional life is that I stayed put in a framework that was linked with the architectural post education. Working in such a context gives you a key advantage, you are learning first hand the new directions of research and you constantly meet innovative ideas and projects, consequently you never stop learning and experimenting.
I wouldn't select to escape from such a condition. As soon as I returned to Greece my idea was to create something hybrid, something between a research centre and an architectural office. This is how Space Under was created, aiming to provide a framework which combines research and practice not only to me and the team that we have created, but to anyone who wants to experiment on new ideas and technologies for the pursuit of his/her own creative obsessions. Having references, from the first years of my architectural studies, architects and artists such as: Yona Friedman, Takis Zenetos, Iannis Xenakis, Gordon Matta Clark and groups such as Superstudio, the Situationists etc. I never considered architecture as a strictly defined domain but rather as a 'language' which can communicate at multiple levels with multiple domains, having as a key responsibility to create conditions and relations. A simple architectural gesture is often enough.
In this question I think it's important to include the responses of two of the key members of the team so as to give an idea of the groups vision at Space Under.

Marilena Georgantzi: My way of thinking was initially shaped by my studies and work in architectural offices in Greece and abroad. However, collaborations with directors, graphic designers and educators expanded my horizons. Thus I liberated myself from the norms and started seeking new approaches of experiencing, conceiving and creating space. Anymore, I focus on new technologies, interaction (technological or not), teamwork, 'bottom-up' design and complementarity of knowledge. As an active member of Space UNDER team, I consider that being part of this interdisciplinary studio match the aforementioned ambitions.


Pavlos Backagiannis: Currently i am working as head of the digidal lab at "Space Under" and in the same time i am involved in small projects with friends.What i currently do is no t what i imagined as a student architectural practice to be but it is close to what i wanted it to be, according to what interests and drives me.


 Saline Seep_parametric design installation_1

 Saline Seep_parametric design installation_2

 window installation_ element folding strategy_2014



#5  Τι θα συμβούλευες κάποιον που θέλει να ακολουθήσει τα βήματά σου;

Έχω την εντύπωση πως οι ΄συμβουλές΄ συχνά γίνονται τροχοπέδη στο να δοκιμάζουμε πρακτικές έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια. Αυτό που θα έλεγα ίσως είναι ότι ο κάθε άνθρωπος, όσο και να θαυμάζουμε το έργο του, δεν παύει να έχει τις δικές του αναφορές και έχει εκτεθεί σε έναν συγκεκριμένο αριθμό πραγμάτων. Επειδή όμως είναι αρκετοί αυτοί που θα συναντήσουμε, στην όποια πορεία μας, και επειδή η γνώση είναι ανεξάντλητη αξίζει να την ψάχνουμε εκεί που μας οδηγεί ο εαυτός μας και να μην αρκούμαστε σε κατευθύνσεις που μας υποδεικνύουν οι αναφορές άλλων ανθρώπων.  Όταν βρει κανείς τη δύναμη αυτή, έχει σημασία να μπορέσει να τη διατηρήσει με υπομονή.


What piece of advice would you give to someone that would like to follow your steps? 


I have the impression that advices are often a hindrance to try practices outside the established frameworks. What I would prefer to say here is that every man, no matter how much we admire his work, is still a person formatted by his/her own references and has been exposed to a certain number of things. However, since we are going to meet many people along our course, and because knowledge is infinite, it's worth to look where our own self leads us rather than follow guidelines that are indicated by other peoples references. When one finds this strength, it is importantto maintain it with patience.





No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...