A sensory pathway, exploration to Kafka’s metamorphosis










#Τίτλος: Συμβαδίζοντας θεατρικά, μια αισθητηριακή διαδρομή στη μεταμόρφωση του Κάφκα
#φοιτήτρια:  Βιβή Αννούση
#επιβλέπουσες: Σάσα Λαδά, Αλέκα Αλεξοπούλου
#χρονολογία: Οκτώβριος 2014
#μάθημα: Διπλωματική εργασία
#σχολή/ τμήμα: Σχολή Αρχιτεκτόνων ΑΠΘ


Κύρια πρόθεση της παρούσας διπλωματικής εργασίας στάθηκε ο σχεδιασμός ενός χώρου για την παραγωγή και την παρουσίαση ενός θεάματος με τέτοιο τρόπο, όμως, ώστε να δημιουργείται το περιθώριο αμφισβήτησης και παρέκκλισης, όπου είναι δυνατό, της παγιωμένης αντίληψης που έχουμε σχετικά με το θέατρο και το ρόλο του κοινού σε μια παράσταση. Σκοπός ήταν η οργάνωση μιας διαφορετικής εμπειρίας, με το χώρο να αναλαμβάνει τον κύριο ρόλο και να διηγείται, χρησιμοποιώντας το δικό του λεξιλόγιο, μια ιστορία, και ταυτόχρονα τον κάθε περιπατητή να αποκτά μια περισσότερο ενεργητική στάση και να πρωταγωνιστεί στη δική του διαδρομή.
Αρχικά, αναζητήθηκε ο χώρος ο οποίος θα μπορούσε να φιλοξενήσει μια τέτοια δράση, με κριτήριο το στοιχείο του «απρόσμενου», προκειμένου να είναι συνεπής στην επιθυμία ενός «διαφορετικού» θεάματος και για το λόγο αυτό επιλέχθηκε ο ισόγειος χώρος στάθμευσης του Καραβάν Σαράι. Εν συνεχεία, επιλέχθηκε ως βάση του σεναρίου της διαδρομής η «Μεταμόρφωση» του Κάφκα, προκειμένου, όχι να γίνει μια αυστηρή γραμμική αφήγηση των γεγονότων, αλλά να μετουσιωθούν σε χώρο, ακολουθώντας ένα πιο ελεύθερο και πολυσήμαντο λεξιλόγιο, οι ποιότητες και οι έννοιες που υπογραμμίστηκαν στο έργο. Αυτό επιτυγχάνεται με τη μεταχείριση ορισμένων χωρικών χαρακτηριστικών, όπως είναι η χάραξη και η τοποθέτηση της πορείας, η ικανότητα οπτικής επαφής και η μορφή και η γεωμετρία των ορίων.
Η τελική πρόταση αφορά μια διαδρομή με τη μορφή λαβυρίνθου, κοινή για όλους τους συμμετέχοντες σε μεγάλο κομμάτι της, η οποία διακρίνεται σε τέσσερα μέρη: εγκλωβισμός, απομόνωση, παράδοξο και απελευθέρωση. Συγκεκριμένα, μετά την είσοδο συναντάμε το πρώτο τμήμα, ένα περιβάλλον αντιληπτό ως φυλακή, όπου κυριαρχεί το αίσθημα του εγκλεισμού, της επανάληψης και της στασιμότητας. Στο δεύτερο τμήμα, η κοινή πορεία κατακερματίζεται και στενεύει, δυσκολεύοντας τη μετακίνηση και παράλληλα σχεδιάζονται επιμήκεις διαδρομές που «βυθίζονται» στο χώρο και οδηγούν στην κορύφωση της έντασης. Στο «παράδοξο» εισάγεται το στοιχείο του μη «κανονικού» όσον αφορά τη γεωμετρία του χώρου, το οποίο συντελεί στη συνένωση των πορειών και στην εξερεύνηση νέων συνθηκών, ενώ λίγο πριν την έξοδο, επιχειρείται η ανατροπή, η «απελευθέρωση», όπου κατά την ανάβασή του, ο επισκέπτης έχει εποπτεία του χώρου και εξοικειώνεται με το περιβάλλον. Το στοιχείο σύνθεσης της διαδρομής είναι ψηφίδες διαπερατού σκυροδέματος διαστάσεων 50εκ.x50εκ., οι οποίες, επιχειρούν να αποδώσουν κάθε φορά τις διαφοροποιήσεις των ποιοτήτων.



#Title: A sensory pathway, exploration to Kafka’s metamorphosis

#Student: Vivi Annousi

#Year: October 2014

#Course: Diploma Thesis

#School: School of Architecture, AUTH

#Supervisor: Sasa Lada, Aleka Alexopoulou

The main intent of the present graduate thesis was the design of a space for the production and presentation of a spectacle in such a way that there is room for doubt and deviation, where possible, of the established perception that we have regarding the theater and the role of the audience in a play. The purpose was the organization of a different experience. The space takes the main role and tells a story, by using its own language, and, at the same time, every walker has a more active attitude and becomes the main character in his own path.
At first, the place which could host such an event was sought under the criterion of the element of “unexpected” in order to be consistent in the desire of “different” spectacle. For that reason, the ground-level parking area of Karavan Sarai was chosen. Consequently, Kafka’s “Metamorphosis” was chosen as basis for the scenario of the path. The aim was not to follow a strict linear narration of the events but to transform the qualities and concepts underlined in the play into space, following a looser language of multiple meanings. It is achieved by the manipulation of certain spatial characteristics such as the engraving and the placing of the path, the ability of visual contact, the form and geometry of boundaries.
The final proposal is about a path with the shape of a labyrinth, common for all the participants in most of its part. It consists of four parts: encirclement, isolation, paradox and liberation. After the entrance we see the first section, a setting perceived as prison in which the sentiment of confinement, repetition and stagnation is dominant. In the second section, the common course is cut to pieces and becomes tight, making movement difficult, while oblong paths are “immersed” into ground and lead to the climax of the tension. In the “paradox”, the element of “non-normal” is introduced. It is the element of geometry of the place, which contributes to the unity of the journeys and the exploration of new circumstances. Just before the exit, the twist is attempted, the “liberation” where during his/her ascent, the visitor has the supervision of the place and becomes familiar with the setting. The element of the journey’s structure is the pebbles of penetrating concrete of proportions 50cm x 50cm which try, every time, to picture the differences of the qualities.
















No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...