A garden of urban ‘uncanny’


#θέμα: Ο κήπος του αστικού «ανοίκειου»
#φοιτητές: Μπακάλη Κ., Σαμπαζιώτης Σ.
#χρονολογία: 2013
#μάθημα: Landscape Design and Art Practice
#σχολή/τμήμα:  University of Sheffield / Department of Landscape / MA in Landscape Architecture
#επιβλέποντες: Catherine Dee



Βρισκόμαστε σε ένα κενό οικόπεδο του Sheffield, μιας βιομηχανικής πόλης της βόρειας Αγγλίας. Μια λεωφόρος χωρίζει, ενώ μια υπόγεια διάβαση συνδέει την περιοχή με το κέντρο της πόλης.  Ο χώρος παραμένει σχετικά ανεκμετάλλευτος, μετά την κατεδάφιση κτηρίων μεταλλοτεχνίας, μερικά χρόνια πριν. Τα απομεινάρια στο έδαφος είναι ποικίλες ποιότητες σκυροδέματος, λειτουργώντας σε διαφορετικά επίπεδα συμβολισμού, κάθε μία ξεχωριστά και στην σύνθεσή τους.

Τα τμήματα των πρώην ισόγειων χώρων των κτηρίων είναι λεία και σε συνδυασμό με τα όμβρια, λιμνάζοντα ύδατα δημιουργούν αντανακλάσεις της πόλης, αποκαλύπτοντας κρυμμένες δυναμικές του κενού χώρου για μια διαφορετική αντίληψη του αστικού περιβάλλοντος. Το μωσαϊκό εμπλουτίζεται από τις πρώην αυλές των κτηρίων, όπου το σκυρόδεμα είναι πιο αδρό, αλλού τείνοντας να χαθεί στο χώμα, αλλού σε τυχαία σύνθεση με επιφάνειες ασφάλτου.


Ανάμεσα στους μονολιθικούς όγκους, τρέχουν καθ’ όλο το πλάτος του χώρου αρμοί όπου η αυθόρμητη, αυτοφυής βλάστηση διεκδικεί ανάμεσα στο θρυμματισμένο υλικό μια θέση στο συνεχώς μεταβαλλόμενο τοπίο.

Κυρίαρχο στοιχείο αποτελούν επίσης οι δεκάδες άδειοι κίτρινοι και μπλε πλαστικοί κάδοι, που βρέθηκαν στοιβαγμένοι στο οικόπεδο, θραύσματα ενός παρακμάζοντος αστικού πολιτισμού.

Το μοναδικό ίχνος χρήσης στον χώρο προέρχεται από μια εταιρεία λιανικής πώλησης με αποθήκες ακριβώς απέναντι, η οποία χρησιμοποιεί το χώρο για παρκάρισμα των οχημάτων της.

===============================

Κεντρικός στόχος του έργου είναι η μετεξέλιξη του ήδη υπάρχοντος τοπίου σε έναν κήπο «αστικού ανοίκειου», μια συμβολική μικρογραφία της πόλης. Υλικά όπως το béton, ή το πλαστικό, με τα οποία ο σημερινός άνθρωπος της πόλης σχεδόν ταυτίζει την καθημερινότητά του, χρησιμοποιούνται σε διατάξεις και χρήσεις έντονης συμβολικότητας.

Η εισβολή της φύσης στην πόλη και η ανάμνηση της αφετηρίας του ανθρώπου μέσα στην παρθένα φύση συμπυκνώνονται στην ανάδυση βλάστησης ανάμεσα από τα θραύσματα του «τεχνητού» σκυροδέματος. Η αίσθηση του ανοίκειου συμπληρώνεται από την συγκεκριμένη μετατροπή και χρησιμοποίηση αντικειμένου με εντελώς διαφορετικό προορισμό χρήσης (κάδος - κάθισμα).

Ο νέος χώρος αποτελεί συνέχεια της υπόγειας διάβασης και λειτουργεί ως ένας κήπος-πέρασμα αναταράζοντας την ρουτίνα των καθημερινών χρηστών.

===============================

Η μεθοδολογία του project απαρτίζεται από τρεις συνιστώσες:
(α) μελέτη και εργασία με αποκλειστικά εργαλεία τα ήδη υπάρχοντα στο οικόπεδο στοιχεία,
(β) εξέλιξη της εργασίας μέσα από την προσέγγιση πειραματισμών πάνω στην υλικότητα,
(γ) νοηματοδότηση του έργου μέσα από θεωρίες και ιδέες.

Ειδικότερα, το οικόπεδο μπορεί να χωριστεί σε 3 ζώνες. Οι περιοχές a και c χαρακτηρίζονται από πιο λείες ποιότητες σκυροδέματος και αποτελούσαν τους χώ¬¬ρους δαπέδου των προηγούμενων κτιρίων, ενώ στη ζώνη b εντοπίζονται και ομαδοποιούνται διάφορες άλλες ποιότητες και υφές σκυροδέματος.

Η πειραματική προσέγγιση αφορά στην δημιουργία ενός μοντέλου σκυροδέματος υπό κλίμακα και εκμετάλλευσής του ως εργαλείου υλικότητας. Μετά την κατασκευή, ακολούθησε η θραύση πάνω στις υπάρχοντες «αρμολογήσεις» μεταξύ των διαφορετικών επιφανειών και τις ρωγμές που τυχαία υπέστη το υλικό με την πάροδο του χρόνου. Μετά το σπάσιμο της επιφάνειας, προέκυψαν πλάκες σκυροδέματος διαφορετικών μεγεθών.

Το κεντρικό μονοπάτι (ως επέκταση της υπόγειας διάβασης) καλύπτεται με τα μικρότερα κομμάτια αφ’ ενός για να καταστεί η διέλευση πιο εύκολη στο χρήστη και εφ’ ετέρου για να αποτραπεί ο αποκλεισμός της πορείας από την αναδυόμενη φύτευση.

Κάθε άλλο σημείο της παρέμβασης, ανάμεσα, κάτω ή και δίπλα από τις μάζες béton γίνεται μέρος ενός παραδείσου από αγριόχορτα, όπως θα έλεγε και ο Gilles Clément (Gandy, 2013).

Οι πλαστικοί κάδοι μετατρέπονται σε καθίσματα. Υιοθετώντας τις ιδέες του καλλιτέχνη και εκφραστή της Arte Povera Γιάννη Κουνέλλη, οι κάδοι (κοινά, καθημερινά, μη εντυπωσιακά αντικείμενα) χρησιμοποιούνται με τέτοιο τρόπο ώστε να δώσουν νέο νόημα και περιεχόμενο στο χώρο (Scheps, 2010).

Τέλος, η ιδέα ενός απρόβλεπτου κήπου στην καθημερινότητα των χρηστών δίνεται με τη χρήση ενός τόσο γνώριμου -για τους κατοίκους των πόλεων- υλικού, ώστε να δημιουργηθεί ο κήπος του αστικού ανοίκειου, σύμφωνα με την θεωρία του Freud.




#subject: A garden of urban ‘uncanny’
#students: Bakali K., Sampaziotis S.
#year: 2013
#school/department: University of Sheffield / Department of Landscape / MA in Landscape Architecture
#supervisor: Catherine Dee

Once upon a time, there was a typical block in a post-industrial city of England (Sheffield). There were buildings here (sheet metal works). One day, a demolition took place. Thus, the site remained derelict, but not essentially empty. Its base is now covered by various qualities of concrete.

“Mirrors” and multi-textured surfaces insinuate a relatively remarkable inner harmony. Lots of plastic bins are also a dominant element of the genius loci. They could be considered as fragments of an urban waste culture.

Nature started claiming its position in the constantly changing landscape. Colonisation of species from areas around took place.  The site is consisted of three zones: (a)+(c)> surfaces of smooth concrete, which are ex-floor areas of the demolished buildings & (b)> surfaces of various textures and forms. Cracking the concrete base followed two line systems: (a)> existing joints and (b)> random cracks of the 3d model.   

Lots of plastic bins are also a dominant element of the genius loci. They could be considered as fragments of an urban waste culture.

A trading and retailing company uses the site as an extension of its warehouses on the opposite side of Boston Street. For this reason, public access to the site is currently prohibited.

The site is consisted of three zones: (a)+(c)> surfaces of smooth concrete, which are ex-floor areas of the demolished buildings & (b)> surfaces of various textures and forms.

The concrete base was cracked by following two line systems: (a)> existing joints and (b)> random cracks of the 3d model. Thus, different slab sizes were created. The path is covered by crushed concrete, making the wandering easier and preventing vegetation to block the path.

Last but not least, part of the concept is to create an unexpected garden in users’ daily routine. Using a material, the concrete slabs, which is familiar to the people in order to create a garden of  urban ‘uncanny’ according to the Freudian concept.











Blue: wandering through urban ruins /     cinematic experience
Yellow: staying, standing, sitting / static experience






References

References  Freud, S. (1919) The ‘Uncanny’. In: The Standard Edition of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud, Volume XVII (1917-1919): An Infantile Neurosis and Other Works, pp.217-256.
Gandy, M. (2013) Entropy by design: Gilles Clément, Parc Henri Matisse and the Limits to Avant-garde Urbanism. International Journal of Urban and Regional Research, 37(1), pp.259-278.
Scheps, M. (2010), Jannis Kounellis: XXII Stations on an Odyssey 1969-2010: Stations of an Odyssey, Munich, Prestel.





No comments :

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...